onumarkamsobee
onumarkamsobee
bazen moralim öyle bir bozuk oluyor ki.. açıp bu sayfayı okuyorum. bazi paylasimlari veya yorumlari okuyorum, keyfim yerine geliyor. ya da sadece acaba bizim omü dedikodu nasılmış diyip giriyorum, paylasimlari okurken yeri geliyor kendimi ağlama noktasinda buluyorum, yeri geliyor kahkalar atip yan odadan uyari aliyorum ya da yolda birinin 'deli mi bu? ' bakisini yakaliyorum :) bilmiyorum niye ama omü dedikodu ailesini kendime yakin görüyorum.. hepsinin kendi icinde bircok sorunu var ama hepsi de birbirine yardim ediyor, derdine ortak oluyor, çözmek icin caba harcıyor. sanırım omü'nün tek sevdiğim yanı bu sayfa :) sizi seviyorum omü dedikodu. İyi ki varsınız. bunu söylemek istedim. @odn in yazısının altinda yeğenleri ile ilgili yazdiklarini okuyunca en küçük kuzenlerimi ne kadar özlediğimi bir kez daha anlayip aglamanin eşiğine geldim. ben kuzenlerimi kardeslerimden ayirmadim. kardeslerimi de cok özledim. küçük olmalarına rağmen kardeslerim anlar beni. söylemezler ama anladiklari bellidir. İnsanın ailesinin yaninda oldugunu bilmesi bir başka.. sizin de yardim edeceginizi biliyorum. yenisin nasil bilirsin diyeceksiniz belki ama öyle hissediyorum. ben de anlamadim sebebini :) hepiniz bir seyler yasamissiniz ve digerlerini anlayabiliyorsunuz.. neyse kısacası size güveniyorum :) bu arada @trollcuk yine düzeltmelere başlamış gibisin. bu yazida bir sürü var sanirim düzelmesi gereken ama telefonun klavyesinin azizliğini de göz önünde bulundurur musun lütfen :)

Cevaplar