onumarkamsobee
onumarkamsobee
İçimde tutmaktansa dışa vurmayı tercih ediyorum vücudumun tepkisini gördükten sonra. İçime atardım önceden. özellikle annemlerin yanına taşındığım sıralarda. bütün uyku düzenim bozulmuştu, her gece ağlayarak uyurdum. annemler ya da kardeşlerim dduymasın diye kendimi sıkarak ağlardım, sessizce.. bazı geceler uyuyamazdım kardeşime sımsıkı sarılırdım ağlarken, anca öyle uyuyabilirdim.. sabahları ise hiçbir şey yokmuş gibi davranırdım :) okulum değişmişti, müdür zaten haksızlık yapmıştı. okulda huzurum yoktu. babam her hafta bir uğrardı okula. hep annem yüzünden tabi. ben ona olanları anlatırdım gün içindeki, o da babama anlatıyormuş. anlatma desem bile dinlemezdi. sonraları duygularımı göstermemem gerektiğini anladım. ben ananemlerle kalırken her haftasonu beni annemlere getirirlerdi. ananem öldükten sonra teyzem de yine öyle olacak demişti. bu sefer bana geleceksin haftasonları demişti ama biliyor musunuz sadece üç beş kere gitmişimdir. bu canımı hala yakıyor. hala atamıyorum bunun acısını içimden. hiç gidip bir şey demedim onlara. geceleri ağlamam bu yüzdendi belkide. bir keresinde demiştim ya bu aralar eskiyi hatırlıyorum diye. bu yazım da eskiyi hatırlamamın bir sonucu işte. gidip kimseye anlatmıyorum kendimi. kimseye güçsüz olduğumu göstermiyorum. koltukla konusurdum ya bildiğiniz her gece. daha on bir yaşındaki bir çocuktan ne beklerdiniz ki? :) derslerimde başarı istendi hep. verdim istediklerini hep. sırf onları mutlu edeyim diye uğraştım geçtim sınıfları. yapamadığım derslerde inat ettim. İnadımla buralara kadar geldim belkide. okulumun değiştiği yıl sbs'ye girmiştim. çalışmadan iyi bir puan almıştım. teyzem komşularla konusuyordu yanımda. benim eski komsularım aslında... neyse o zaman öğrendim benden onu beklemiyormuş. önümarkamsobe yine iyi aldı. ben ondan daha kötü bekliyordum, sonuçta okulu değişti, yaşadığı ortam değişti diyordu. o zaman çok şaşırmıştım.. diyemedim ki teyze ben her gece ağlıyorum ama yine de bırakmıyorum kendimi diye.. benim ağlamalarım bir yıl kadar sürdü, sonra boşverme duygusu geçyi yerine. maskelere alıştım. sınıfta olan haksızlıklara göz yummadığım için sevilmedim. ama yine de umursamadım. belki de her şeyi içimde tutmadığım, göz yummadığım için şu anda yalnızım. memleketimde arkadaşımın olmadığını söyledim anneme. daha o gün çıktığın iki kıza ne oldu dedi. anne onların menfaati olmasa arkandan bıçaklar dedim güldüm :) hep sert gözükmeye çalıştım, hep umursamaz gözükmeye çalıştım ama içimde bir yerlerde insanları mutlu etme arzum vardı. kıyamıyordum kimseye. başkalarının iyiliği için çok beddua almışlığım var. şimdi o bedduaları çekiyorum. pişman mıyım? evet. en başta hayır demeliydim insanlara. ne onalr ne de ben bu kadar çok üzülürdük. şimdi dönüp bakıyorum geçmişime, gülemiyorum. pişman olduğum birçok hatam var. üzüldüğüm birçok şey var. ama kendimi bırakmıyorum. yoluma devam ediyorum. bu sefer daha acımasızım sanırım. ya da öyle sanıyorlar. güler yüzlüsün diyorlar. bilmiyor onlar o gülücüklerin ardında saklanan çocuğu. ben o çocuğu korumak için neler yapıyorum bilmiyorlar.. ben kendimi korumak için neler yapıyorum bilmiyorlar. anlatmıyorum ki kimseye. yanımda yöremde kimseyi bırakmadım ki. hep bilmesini istediklerim kadarını verdim. çok fazla yaklaşan olmuşsa ne yapıp edip uzaklaştırdım. ama yorulduğumu hissediyorum artık. hem bedenen hem ruhen.. hayatımda ufak değişiklikler yapıyorum. mesela aşka yer vermiyorum :) birilerini kıracaksın sus demiyorum kendime. geçmişimle barışmaya karar verdim. onu unutmaya değil de onunla barışmaya.. onunla barışamadıktan sonra şimdime ya da geleceğime bakamıyorum. çünkü hepsinde olan kişi benim. yazıda yine konu başka yerlerden çıktı. ne yazıdğımı şu an ben bile hatırlamıyorum. affedin yine anlaşılmaz ve imla hatası bol bir yazı oldu sanırım :)

Cevaplar

tabuttarovasata
tabuttarovasata
ben de okuyamadım hepsini ama yanındayız biliyorsun. ;)