anonim
anonim
2 yıl
arkadaşlar, bugün gördüğüm üzücü bir haber artık bazı şeyleri içimde tutmayı zorlaştırdı.. benden daha kötü şeyler yaşayanlarınız vardır tabi ki, bu da benim hikayemin bir parçası işte; ben daha sekiz yaşındayken abimin bana karşı tavırlarının değiştiğini farkettim, annem ve babam hergün işe gidiyor tabi, abim de hemen benim yanıma geliyor, oyun oynayacağız diyor, amacını bildiğimden kavga ediyorum ama yine bir fayda etmiyor.. o zamanlar beli ipli bir eşofmanım vardı hatta, iplerini o kadar sıkıyordum ki izleri kızarıp yara olmaya başlamıştı. ne zaman ki abim üniversiteye gitti yaralarım iyileşti ama kalbim iyileşmedi. 12 senedir kimseye anlatamadım bunu, hatırladığımı, ne yaptığını, oyun olmadığını bildiğimi de belli edemedim. yazarken bile utanıyorum gerçekten. ama neden ben utanıyorum? 8 yaşındayken ne suçum vardı ki benim, neyi yanlış yapmıştım? hani diyorsunuz ya bir erkeğin yaptığını diğerlerine mal etmeyin diye, bazen bir erkeğin yaptığını bütün insanlığa mal ediyoruz. bunu anonim olarak yazıyorum arkadaşlar çünkü bu yaşadıklarımı bilen birinin yüzüne bakabileceğimi sanmıyorum, okuduysanız teşekkür ederim..

Yorumlar

eirene
eirene
2 yıl
utanmasi gereken sen degilsin o kisilik yoksunu abin. ama unutma ki her kötü seyin bir cezasi vardir. ilahi adalet duzgun bir sekilde isler. kesinlikle psikologa gitmeni tavsiye ederim. ama devlet falan degil ozel psikolog emin ol birinin yardimiyla cok rahat asarsin bunu. her ne kadar okumasi kolay da olsa bize yasanan sey ve onca uzun sure gercekten cok kotu bir sey. mutlaka yardim al ve ailene soyle bunu.