dakoh
dakoh
maruz kalmak zorunda bırakıldığım, tüm ömrümce içinde yaşadığım değerler ve olmak istediğim, dürüst, erdemli insan profili birbirine uymuyor. ben olmak istediğim insana bürünmeye çalışırken çoğu zaman bocalıyorum, çünkü bunu yaparken karşılaştığım tepkiler çevremdekilerin aslında ne kadar kötü ve çıkarcı insanlar olduklarını gösterdi bana. asla yapmaz dediğim en yakınımdakiler neler neler yaptı. bana yapmadılar bir şey ama, nasıl insanlar olduklarını gösterdiler. ve bu insanlar öyle istediğimde ilişkimi kesebileceğim kişiler değiller. üzüldüğüm nokta aslında bundan birkaç sene öncesine kadar onların bu kadar kötü ve çıkarcı kişiler olduklarını görememiş olmam. o yüzden kendimi iyi yönde değiştirmeye çalışırken sanki geçtiğim bütün köprüleri yıkıyormuş gibi hissediyorum. kendi kendimi iyi etmeye çalışırken kafamın içinde sürekli eski benle savaşıyorum. sinir bozucu çirkin bi kalabalığın içinde büyümüşüm ve şimdi ordan çıkmaya çalışırken ayaklarıma takılan sarmaşıklarla boğuşuyorum. neden böyle oluyor sizce dostlar? İnsan iyi olmayı seçip, her şeye koyverip gidemez mi gerçekten? yeni bir yerde yepyeni birisi olamaz mı?

Cevaplar

anonim
anonim
bence doğru bildiğin şeyleri yap en azından için ferah olur bırak giden gider asıl iyi olanlar kalır
malifalitiko
malifalitiko
ben 10 senedir gurbetteyim, annem babam kardeşlerim hariç herkesten elimi ayağımı çektim kendi hayat kurallarım ve prensiplerim ile yaşıyorum
dakoh
dakoh
çok teşekkürler cesaret verici cevaplarınız için 😳