yonderly.
yonderly.
öylece karşımda duruyordu. bense ona ilk defa bu kadar dikkatli baktım. boğazımdaki düğümü çözebilecek bir şey yoktu. yüzünün her kıvrımını inceledim. bana bakıyordu, ama bakmıyordu da.. görmek istediği ben değildim belki de.. sormaya korktum "ben kimim?" diye. vereceği cevabın ağırlığı altında kalmaktan, kendimi bundan kurtaramamaktan korktum. öylesine korkardım ben işte. karanlık veya hiçbir hayvan korkutmazdı beni ama bir insanın bakışında bir anlam ifade edememek... bir "hiç" olmak başkasının gözünde ya da varlığımın başka bir insana benzetilmesi... o an orada 'ben' olarak değil 'o' veya 'bu' olarak bulunmak yakıyordu canımı.

Cevaplar