dakoh
dakoh
kararımı da kaybetmişim kararsızlığımı da.. şimdi karadenizde yalnız bırakılmış oradan oraya savrulan bi takadan ne farkım kalmış? bir dalga gelir yükselirim, gider düşerim.. elimden tutanın ellerini kırar olmuşum, ne fayda! İçtiğim suyun faydasına muhtaç olmadan yaşamaktansa, yumuşak yastıkların rahatından kaçınmışım, çare yok... kalbim yok, ruhum kayıp, mantığım benden koşarak kaçmış... derin bir kuyuda değilim, günlük güneşlik, perdeli bir evdeyim ama ocağımda yemek pişmiyor... İnsanlara iyiymişim gibi görünmek de pek işime geliyor. İçime dönüp bakamıyorum çünkü hiçbir şey göremiyorum, yardım edin.. ben böyle olmayı kendim istedim belki de, ama şimdi bu durum boğuyor beni. günü kurtarmaya çalışarak yaşamak her dakika yiyor bitiriyor tüm kuvvetimi, ne yapmalı? neden bu kadar zor geliyor insanlara unutup gitmek.. bana neden zor geliyor her şeyi bitirmişken umursamadan devam etmek? İçimi tam anlamıyla açamıyorum, içim yok gibi.. kendimi saydam hissediyorum. yanlış dallara tutunmuş ve sonra hepsini de kesmişim sanki. "ama en azından şu bu" diyecek bir tesellim de yok. bir 'en azından'ım bile kalmadı.. günlerce uyuyabilirim, haftalarca susabilirim. ama izin yok, çare yok, ben yokum sanki... bitsin artık, acımasın bu kadar fazla n'olur 😞

Cevaplar

dakoh
dakoh
seni ben tanıyor muyum peki?