dakoh
dakoh
2 yıl
bundan birkaç sene önce yazdığım bir hikaye kesitini paylaşmak istiyorum. sakinleştirir beni umarım, yazım hatam olursa da şimdiden affola dostlar.... / ağlayan çocuğa yaklaşırken, bir an için güzel bir şey yapabilmenin mutluluğunu yaşayacağını düşündü. senelerdir babasına gösterdiği nefreti geldi aklına. babasının da ondan nefret etmesini o kadar çok istiyordu ki... yaklaşık iki senedir, neredeyse her saniye, bunun olması için çabalıyordu. kafasında onca ağır düşüncelerle ilerlerken , ağlayan çocuğun yanına vardı. derinlerde bir yerde kalmış olan, o en sevecen tavrını yüzüne bir maske gibi taktı ve eğildi: "neyin var senin küçük şey?" dedi. "farem! canımdan çok sevdiğim farem cebimden fırladı ve sokakta kayboldu. onu geri istiyorum!" cevabını vermişti çocuk, billur göz yaşlarının arasında, zor anlaşılır bir tonda. İçinden bu pasaklı sokak çocuğuna sarılmak geldi. çocuğun yüzünde ve kıyafetlerindeki çamurlar onu aksi yönde uyarsa da aldırış etmedi. sarıldı ona sıkıca. öyle sıkı sarılmıştı ki, bir an tüm dünyası o pis kokulu çocuk oldu. babasını unuttu. hayatı unuttu. ölümü unuttu. çocuğun kaybolan faresini de unuttu sonra. ve kalbinde çığlık atan tek bir zaaf bıraktı geride: ne çok isterdi bir çocuğu olmasını... ona da böyle sımsıkı, tüm dünyayı unuturcasına sarılırdı belki. çocuğun cılız sesi, canının acıdığını haykıran bir fısıltıyla deldi düşüncelerini. gerçekten de o kadar sıkı sarılmıştı çocuğa. yanaklarından dökülen yaşları gizleyerek gevşetti kollarını. "üzülme" dedi. "başka bir fare bulabilirsin nasılsa." ... yolun aşağısına doğru gitmeye devam etti. her hafta uğraması gereken o yere gidiyordu yine. babasının yanına. yolunun üzerindeki markete girdi. babası için erzak alması gerekiyordu. tam kasaya gelmişti ki, cüzdanını bulamadı. genelde arka cebine koyardı ama bu sefer orada değildi. ön ceplerine baktı, sadece bir miktar para bulabildi. aldıklarını ödedi ve aklına gelen tüm küfürler dilini kaşındırırken çıktı oradan. o masum yüzlü sokak çocuğunun işi olmalıydı bu. durup geldiği yöne baktı ama ufaklık ortalarda yoktu. kaldırım taşına kendi canını yakan bir tekme savurdu ve yoluna devam etti. babasının bakıcısına elindeki çantaları verdi ve mutfağa geçti. kendine bir bardak kahve hazırlayıp, babasının yanına, yine onu kötülemek adına yaptığı şeylerden bahsetmek üzere gitti. "sen beş para etmeyen yaşlı bir adamsın!" mesajını içeren küçümsemeleriyle onu köşeye sıkıştırmaya çalışacaktı. normal birine, babasına her hafta söylediklerini yalnızca bir kere dese, o kişi ondan kolaylıkla nefret edebilirdi. ama babasının o aptal rahatsızlığı bir şeyleri hatırlamasına engel oluyordu. kim olduğunu unutuyordu yaşlı adam. nerede olduğunu unutuyordu. hangi yılda olduğunu bile unutuyordu ama "sevgili yavrusunu" asla unutmuyordu. unutmasa da olurdu. nefret etmesi yeterliydi. çünkü babası ondan nefret ederse işte o zaman umursamamaya başlayacaktı. ve insanlar umursamadıkları kişilerin ölümlerini de umursamazlardı. onun amacı da tam olarak buydu. yakın zamanda öleceğini biliyordu ve babasının onun ölümünü umursamasını istemiyordu. sessizce ve onuruyla ayrılmak istiyordu bu dünyadan. öldükten sonra hiçkimse onu hatırlamazsa öbür tarafta daha mutlu olacağını düşünüyordu. zaten hep garip birisi olmuştu. canı sıkıldığında evdeki perdeleri kesen, kurutulmuş gülleri yakmaya bayılan, biraz da problemli bir çocuktu bir zamanlar.. o büyümüştü, hatta ölüyordu, ama hala garip ve yalnız hissediyordu... haftalık "babayı kendinden nefret ettirmeye çalışma" seansından sonra gözkapaklarında düşmeye hazır gözyaşlarıyla beraber evinin yolunu tuttu. yatağına nasıl yattığını hatırlamıyordu bile. sadece güzel rüyalar umut etmişti. pencereye vuran yağmur sesleri arasında, pamuk şeker kadar tatlı gelen ama çok ağır olan bir uykunun kollarına bıraktı kendini, hala gerçeklikten kaçabildiğine şükretmesi gerektiğini kendine hatırlatarak... /

Yorumlar

onumarkamsobee
devamı var mı dakoh?
dakoh
dakoh
2 yıl
burda bırakmışım önümarkam devamını yazmamışım. ama eğer yazmak istersem ve yazarsam burada paylaşırım. ucu açık bir kesit, istersen sen de getirebilirsin devamını 😄
onumarkamsobee
yok... ben orda senin psikolojini analiz etmeyi düşünüyorum... :)
dakoh
dakoh
2 yıl
aa tamam o zaman, ben bunun devamını getirirsem ilk burada paylaşırım 😊
onumarkamsobee
tamam ben beklemedeyim :) başından yazdın dimi?
dakoh
dakoh
2 yıl
evet buradan başlıyordu hikayem 😊
onumarkamsobee
tamam o zaman, bekliyorum :d