yonderly.
yonderly.
2 yıl
kalemi elime alıyorum. kağıdı önüme koyuyorum. önce bir çizik.. sonrasında aklımdaki şekilleri kağıda dökme çabası. yazsam diyorum olmuyor. çizsem diyorum kafamın içinde canlananlara hiç benzemiyor. yine de deniyorum. sonra tramvayda annesinin yanına büzülmüş oturan küçük çocuk geliyor aklıma. o kadar masum...'onu çizsen be!' diyorum kendi kendime- yapamayacağımı bilerek. sonra diyorum 'hani keşke sesleri de bir şekilde kağıda dökebilsem - iyi/kötü - ne hoş olurdu!' önce sınıfa kadar sesi gelen çekirgenin sesini çizerdim diye düşünüyorum. bu aralar çok düşünüyorum, evet. yerli yersiz. selamlar!

Yorumlar

yazarfencelebi
bazı duygular oluyor ki insanın içinde ne harf olabiliyor nede çizgi yazmak istese cümleler birbirine giriyor çizmek istese bir anda hayaller dünyasında. zor durumda kalıyor insan o zaman bir kere niyetliyse de o nü içinden dökmeye konuşarak olsun atayim istiyor insan ama tam konusacakken boğazına takılıyor nefes alamaz oluyor o zaman insan. yutkunuyor yutkunuyor geçmiyor. bi sigara yakıp denize bakmak dusuyor sadece o zaman biraz dalgaların sesi hafifletiyor biraz da topal topal esen rüzgar . ama gözlerini yasartiyor biraz da. nasıl kayniyorsa o gözyaşı öyle bi yakıyor ki insani. ve elinin tersiyle itemedigi anilarin sebep olduğu gözyaşlarını elinin tersiyle silmek zorunda kalıyor.