yonderly.
yonderly.
bugün yine bir sürü değişik yüz gördüm. mutlu, öfkeli, üzgün... ama en kötüleri de yüzlerinde hiçbir ifade olamayanlar. böyle boş boş bakanlar. "kolay gelsin!" ya da "İyi günler!" dediğinizde tepkisiz kalanlar... yani ne çıkar biraz güler yüz gösterseniz? hadi güler yüzü geçtim soğuk da olsa bir cevap vermekten bu kadar mı aciz bazı insanlar? karşılık alamayınca kötü hissediyor insan. bunu yazarken sabahattin ali'den bir şey geldi aklıma. paylaşmak isterim. diyor ki ali " İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar." ne kadar bağlantılı oldu yukarıda söylediklerimle siz karar verin. sadece güzel demiş yazar ve buradan kendimce bir şeyler çıkarabiliyorum. bana verilen bir selamı hiçbir zaman karşılıksız bırakmadım şu ana kadar. bıraktıysam da duymamış olduğumdandır. size şöyle de bir şey anlatayım: geçen yıl ilk dönem yurdun yemekhanesinde bir arkadaş geldi yanıma, 1.sınıf. kendisi yemeyi sevmiyormuş. dedim "buyur!" biraz sohbet ettik. aynı arkadaş ile okulda karşılaştık ve selam verdim. tuhaf tuhaf baktı. üzerine döndüm açıklama yaptım. sanıyorum beni tanımamış gibi yaptı. anlam veremedim. yani beraber yemek yediğiniz insanı unutmazsınız değil mi? görünüşümde de bir değişiklik yoktu. garip geldi bu durum. fazla uzattım sanırım. İyi bir yazar olmak vardı şimdi ki aklımdan geçeni birkaç cümle veya kelime ile anlatabileyim. belki ileride! belli mi olur?

Cevaplar

onumarkamsobee
onumarkamsobee
var öyleleri.. yemekhanede sen tanı, okulda karşılaşınca tanıma. buna ben anlam veremiyorum.. ve kendini de gayet güzel anlattın. bir iki kelime yerine fazla kelime ile anlatsan da olur. ne var ki bunda? neyse konudan sapmayalım.. önceden selam verince daha çok cevap alınırdı..