dakoh
dakoh
2 yıl
önceki gün anneme sarılıp ağlarken uykuya dalmak istedim. asansörün aynasında kendime tek bir öğüt verebildim: güçlü görünmelisin, yeterince sorun var zaten, bir sorun da sen olma. güldüm, konuştum, kafa şişirdim, hatta güçlü bile göründüm. ama yoruldum annem be 😞 şuraya geleli şunun şurasında kaç gün oldu ki? her anımı doldurdum, kendimle bir kalmamak için kaçtım işte ama yoruldum annee 😓 sizin kıyamadığınız evladınız kimlere kıyıyor burda, bilseniz içiniz kavrulur. ve yine hasta oldum ben 😭 hasta olmaya vaktim dahi yokken hasta oldum 😭 bir sıcak çorba kaynatanım, ıhlamur getirenim yok işte. gerçekten, sandığımız kadar yalnız değil miyiz? ya da yalnızlıktan geberiyoruz da bu düşünce beynimizin savunma mekanizması mı?

Yorumlar

dakoh
dakoh
2 yıl
yaa çok iyi oluuur 😳