manfredvonrichthofen
manfredvonrichthofen
babamın vefatının üzerinden 2 ay geçti. beklenmedik ayrılışı üzüntünün yanında bir de ne kadar yalnız olduğumu hatırlattı bana. kardeşlerim,arkadaşlarım,akrabalarım,komşularımın arasında yapayalnızdım. ağlayamıyordum, kız kardeşimin beni öyle görmesini istemiyordum gözlerim dolup taşıyor ancak göz yaşlarım bir türlü sakallarımın arasına sızamıyordu. İçim dolmuş taşmış, gözlerim ağlayamamaktan cayır cayır yanıyordu. başımı saçları ve boynu arasına koyup gözlerim kuruyana kadar ağlayabileceğim bir omuz yoktu. arkadaş eli,kardeş omzu,akraba tesellisi hepsi bir yana bir kadın dokunuşu gerekiyordu içimdeki sızıyı almaya ancak yoktu. uzun süreli yalnızlık düzen değiştirmek istediğim için benim tercihimdi. hacettepe'de istemediğim bir bölümü okuyordum ve arkadaşlarımı,okulumu,kaldığım evi kısacası her şeyi bırakıp yeni bir düzen kurmam gerekiyordu; yani yol ayrımındaydım ve gideceğim yön tam olarak belli değildi. yol olmadan yoldaş olmaz, benim şu an kendime faydam yok diyerek bir ilişkiden hep uzak durdum.kurulu düzenden ayrılırken ardımda kalacak biri için bizi yeni sorunlar bekliyor olacaktı ve buna sebep olmamak için düşünmedim bir ilişki yaşamayı. yolumu çizdim çok şükür ve mutluyum burada olmaktan. bu arada yol olmadan yoldaş olmaz demiştim ya hani şimdi bakıyorum yoldaş olmadan da yol olmuyormuş. umarım hayatıma tez zamanda bir hatun dokunuşu olur çünkü ben artık buna hazırım.

Cevaplar