anonim
anonim
bugün şahit olduğum bi olayı anlatmak istiyorum. akşam üzeri saat 5 civarı 26 numaralı otobüsle evime gidiyodum. otobüs ağzına kadar dolu insanlar tıklım tıklım. sonra otobüse orta yaşlı bi teyze ile bi çocuk bindi. çocuk zihinsel engelli olduğu için istemsiz bazı hareketler yapıp bazı sesler çıkarıyo. ön taraftan iki kişi yer verdi sağolsun. buraya kadar herşey normal. tam o sırada ayakta duran genç, kulaklıkla müzik dinleyen yeşil başörtülü bi kız çocuğa bakarak aptal aptal gülmeye başladı. önce başka bişeye gülüyo sandım ama ısrarla çocuğa baka baka gülmeye devam etti. ben tabi çok sinirlendim. arkadaşının niye gülüyosun ayıp diyerek ikaz etmesine karşılık verdiği cevap: 'ya yok ben o yüzden gülmüyorum ilk defa böyle bişey gördüm de tuhafıma gitti' bu sözlerle kendini haklı göstermeye çalıştı bide. ama o çocuğu küçümsediği için güldüğü bariz belliydi. ben böylelerine insan demeye utanıyorum gerçekten. hepimiz birer engelli adayıyız. bigün sende o küçük gördüğün insanın yerinde olabilirsin. umarım sana olan bakışlarımı görünce insanlığından utanmışsındır biraz. o an bişey söylememek için zor tuttum kendimi.

Cevaplar

kimimben
kimimben
sende izledin öyle mi ? saçına başına yapışıp yerde sürükleyemedin mi ?