poseydon
poseydon
bugun kafam dagilsin biraz da olsa kendi dunyamdan uzaklasayim diye okuduğum kitabi okurken daha bir bunaldim. selim ölmüş olduguna üzüldüm. ama turgut un hali daha bir üzdü beni. arkadasinin arkasindan duydugu huznu andigi gecmisini ve gidip odasinda andigi selim in yazdıklarını okuyup onu anlamaya calistigi kisim selim in yazdigi sarkilar vs. insanı daha bir kahrediyor. sanki selim i ben kaytbetmisim gibi uzuldum. boylesine bir dostu kaybetmenin acisini belki hic yasayamayacak olmama uzuldum. oyle sacmalayabildiginiz oylesine kavga ettiginiz. ama herseyin bir anda mola verdigi o anda insan daha bir farkli bakmiyor hayata . cunku artik diger seylerle ilgilenmek zorunda olmadigindan artik goruyordur. ve kendisine sinirleniyor biraz. neden ve nasil bu kadar kör olabilimistir. sonra mola bitiyor ve görmeye devam ediyor. bu defa da keske bakmaya devam etseydim diyor ve yine köreltiyor kendini. sonra yine ayni monotonluk ayni gormemezlik aliyor gidiyor basini. bugun daha bir erken geldi yalnizligim belki de dün hic gitmedi. buna da alistik. kimseyi kaybetmeden boylesine bir yalnizliga alismis olmak daha mi iyi daha mi kotu karar veremedim. ama sahsi fikrim ikisininde getirmis oldugu guzellikler ve cirkinlikler var. iyi bir dostu kaybetmenin ardindan hissettigin yalnizlik bir anda ucurumdan atlamak gibi degilde 10.000 feet de ucan ucaktan seni atmalari gibi birsey olmali. iste daimi yalnizligin burada bir avantaji var. kaybedecek kimsen yok . arkasindan uzulecegin bir dostun yok. boyle yazinca biraz daha yalniz hissettim simdi. yazmakta iyi oldugum kadar konusmakta da iyi olmayi isterdim. ama yapi olarak buna sahip bir insan degilim. ya da boylesine seyleri konusabilecegim anlatabilecegim insanlarin yoksunlugundan kaynakli bir durum. kulakligimdaki muzigim bardagimdaki cayim ve yıldızlı gökyüzünü izlemeye devam edeyim. burdan paralel evrendeki bana selam soyluyorum.

Cevaplar

poseydon
poseydon
@laedri. ikinci durumlar b plani gibi hayatimizda. a plani tutmazsa diye kendimizi tatmin ettigimiz kısım