dakoh
dakoh
1 yıl
tutamadım dostlar kendimi.. çocuk gibi, içimdeki sımsıkı sarıldığım o çocuk gibi hüngür hüngür ağlarken buldum kendimi... ağlamamdaki son ittirici sebep sezen olsa da, ben kabullenemediğim çocukluğum için, sonuna kadar çığlıklarla kovuşturamadığım haksızlıklarım için, yanlış anlaşılmışlıklarım için ve en acısı da sevilmişliklerim için döküyorum gözlerimden bu donuk yaşları... hani ağladıkça temizlenirdi kalp? kim uydurdu bunu? kim? bu nasıl temizlik? böyle boşlukta ve böyle ruhsuz hissetmeme sebep olan şeylerin ve kişilerin hepsinin birden allah belasını versin. benden daha mutlu olmasınlar inşallah. acıtıyor işte lanet şeylerin hepsi paslı çiviye basmaktan daha da fazla acıtıyor! acımasın artık, acıtmasınlar...

Yorumlar

dakoh
dakoh
1 yıl
aşk acısı olmayışı zor kılan şeydir derdimi, aşk acım da vardır ama bunun yanında sinek vızıltısı...