artemis
artemis
1 yıl
günaydın.bir geceyi daha sabahla buluşturdum.İçimi dökeceğim buraya.düzeldim düzeldim diye artistçe dolanıyordum ama öyle olmadı.hemen pes ettim çünkü yapamıyorum.biliyorum yapacağım ama zamanla.yavaş yavaş çürüdüm sanırım. mesela taş akan suyun şiddetinden dolayı delinmez, aynı şiddette sürekli akıyor olması taşı deler, acı da insanı böyle bitiriyor, bir anda çok canının yanmış olmasını atlatabiliyorsun ama bu bir süreklilik halini aldığında aynı gücü kendinde bulamıyorsun, benim içim de böyle delindi, yavaş ve özenli bir biçimde içim delindi.zaten atlatmaya çalıştığım bir kaç hastalık var 2 gündür anneme babamın canını sıkıyorum yemek yemiyorum daha doğrusu yiyemiyorum.sol tarafıma bir sey oldu.evet kalbime zaten olmuştu ama sol tarafımı hiç hissetmiyorum.bacak,kol,kulak,boyun,çene.yine ağlayarak yazdığım bir yazı.ve ailemden başka kimsenin umrunda degilim bu biraz acıtıyor.acildeyim ve dayanacak gücüm kalmamış nolur beni uyutun uyandırmayın diye yalvarıyorum.arada bir binadan atlamayı düşünüyorum.ama eğer aileme bir şey olursa bunu yapacağım.onlardan başka kimsem yok bu lanet şehirde. ayrıca bir yerden sonra hayat sana zevk vermiyorsa yaşama zorunluluğun olmadığını fark ederek intihar etmek pek de imkansız değil.keşke son cümlem bu olmasaydı bu yazıda ama yani neden böyle oldu gerçekten? hiç bir şeye anlam veremiyorum.ama neyse sizi de bunaltmayacağım.öpüşledim *,*

Yorumlar

kimimben
kimimben
1 yıl
sen atlarsan kim öpüşleyecek bizi 😏 geçmiş olsun .