bariscil
bariscil
1 yıl
geleceğimi bile bile mahvetmeyi seviyorum. sınavlarım var ama çalışmıyorum. İçimde bir tuhaflık var ama adını veremiyorum. niye böyleyim. aşırı tembelim. gelin konuşalım omü dedikodu :(

Yorumlar

zeyna
zeyna
1 yıl
o bende de var yaa.. ama bizle sınırlı değil bence çağımızın hastalığı o :)
bridion
bridion
1 yıl
geriye dönüp baktığında pişmanlık duymadığın sürece problem yok ;)
anonim
anonim
1 yıl
bende de aynı durum var ama ben pişman olanlardanım 😟
bariscil
bariscil
1 yıl
@bridion geri dönüp baktığımda sadece yapmadıklarım için pişmanım. hep içime kapanıktım. anne babamın büyüdüğüm aile ortamının fazlasıyla bunda suçu var. kendimde hala yeterli motivasyonu ve cesareti bulamıyorum. motivasyonum yok. ergenliğe girdiğim günden beri. var olan enerjimi de doğru yere yönlendiremedim. ailem bu noktada sadece bana "seni şuna gönderelim mi" diye sormakla kaldı. ama bir gün olsun bu çocuk niye hiçbirşey istemiyor demediler. ben lisede sinir krizi geçirince akıllarına geldi. yaklaşık 8 yıl içime attım, içime kapandım ben. şimdilerde kötü değilim ama hala eksikliklerim var. ailemden bana kalacak en ufak bir şey yok. iş bulmam, hayatımı idame ettirmem şart o yüzden. el becerilerim var ama iyi bir hayat sürmek için fazla para kazanamam onunla da. kötü bir myo da okulu bitirmeye çalışıyorum. gerçi vizelerimin büyük kısmı kötü geçti ama. gelecek konusunda aşırı kaygılıyım. sadece bu. oturup iki satır okuyamıyorum artık. tahammülsüz, dikkati çabuk dağılan bir canavara dönüştüm. bunalımın ta dibindeyim. duruyorum öylece.
bridion
bridion
1 yıl
bire bir olmasa da kendimi görür gibi oldum yazdıklarında. icine kapanık kişilik, sıradan önerim hayatı. ailem üst düzey kültürlü, bilgili veya varlıklı kişiler değildi fakat manevi olarak her zaman arkamda oldular. babam hep keşke dememek için istediğimde özgür olmam gerektiğini söylerdi ve haklıydı da. sonuçları iyi olmasa bile hep elimden gelenin fazlasını yapmaya çalıştım. kendime düşen görevi yerine getirdiğim için de pişman olmadım. öğrencilik hayatımın her noktası hayatımı idame ettirmeme yön vereceği için dikkatli olmaya çalıştım. sonuç olarak tesadüfen de olsa çok şükür sağlıkçı oldum, birçok arkadaşım üniversiteye bile gitmeyip boş gezerken ben 18 yaşımda işe başladım. fakat aslında bulunmak istediğim noktadan da çok uzaklaştım. belki hayallerimden ödün verdim, vermek zorunda kaldım ama tam anlamıyla memnun olmasam bile asla pişmanlık duymadım.
zeyna
zeyna
1 yıl
@bariscil sana senden başkasının hayrının olmayacağını kötü bi deneyimle anlamışsın. ama durum gerçekten de bu kadar mı kötü? cesaretinin kırıklığı seni dünyana siyah bi pencereden bakmana neden olmuş galiba ama bu kadar karamsar olmamaya çalışsan keşke.. ukalalık olarak algılama sakın, kendimce durumuna üzüldüm bi öneri sadece benimkisi
bulasikonlugu
bulasikonlugu
1 yıl
bence asla yalnız değilsin , insanlar bazen o kadar çok şeyi içine atıyorlar ki sonunda ya bir kriz ya da daha kötü şeyler ...
bende sen gibi olanlardanım , belki de benim tek farkım arkadaş ortamın da en çok gülen kişi oluşum . 7.sınıftayken sınıf öğretmeninin hazin bir şekilde ölüşüyle sarsıldım kendime geldim , o zamana kadar bize yaptıkları yüzünden nefret ettiğim babama ilk şansımı verdim .
tabi yine içine sıçtı ama olsun , artık şimdi arkadaş ortamında en çok gülen , yalnız kaldığında da yine en çok ağlayan belki de benimdir , tek tesellim deniz , müzik ve kelimeler ...
sende kendini denize teslim et , onda hepimize yer var ...