poseydon
poseydon
bu aralar bir şeylerin yokluğu, eksikliği daha bir belli ediyor kendini. bir şeylerden kastım nasıl desem güzel bir insanla karşılaşmayalı, tanışmayalı o kadar uzun zaman oldu ki. İnsanlarla iletişim kurmakta o kadar zorlanıyorum ki. çoğu zaman istemiyorum o ayrı konu. simdi diyorum kendime öyle birisiyle tanışsam ki dinlediğim en güzel şarkı, okuduğum en iyi kitap, duyduğum en güzel şiir ,baktığım en muazzam manzara olsa beni benden alıp kendi yapsa ne güzel olur. bu kendimi soyutlamış bulunduğum insanların dünyasında beni somut bir varlık yapsa. ama herkes için değil sadece kendisi ve benim için . biraz bencilce biliyorum lakin bazı düşüncelerime engel olamıyorum. böyle bir insanin olduğu konusunda bile şüpheye düşüyorum bazen. sonra ümidimi kaybetmeyip umudumu koruyorum. İsteklerimiz, düşüncelerimiz ve hayallerimiz dışında neyimiz var ki. bu düşünceme değişmeyeceğim o kadar çok şey var ki. şöyle hep düşüneceğim benimseyeceğim bir insan bulmak bu kadar zor olmamalı. belki daha zamanı gelmemiştir. elbet birgün böyle birini bulacağıma inanıyorum. İnanç sevgili dostlarım bizi ayakta tutan yegane şey değil midir. böyle düşündüğüm zamanlar bazen alçak olduğumu düşünüyorum. bazen hayal dünyasında yasayan bir çocuk gibi.

Cevaplar

poseydon
poseydon
@oas ben zaten şuanki halimden pek memnun değilim kendimi ilk çıkan bilgisayar gibi hissediyorum. @kirlibeyazkedi gemi kurtaramaz beni ama kayık olabilir böyle kürekli falan. @suslukedi öyle demeyeydin iyidi ya. tam dizi izleyerek bu düşüncelerimi biraz bastırmaya başlamıştım ama olmadı . diziyi falan bırakıp balkonuma geri dönüyorum..