poseydon
poseydon
hayat ne ara bu kadar anlaşılmaz,karma karışık,çözülemeyen sorular bütünü,bitmeyen dertlerle doldu. daha düne kadar herkes mutlu,umutlu rahat rahat yaşıyorken ne ara bu kadar hayatın içinde boğulmuş, çırpınmaya halimiz kalmamış,artık sadece o yaşayacağımız son günü bekler hale geldik. alacağımız son nefese ne ara bu kadar özlem duyar olduk. daha düne kadar aklımızın ucundan geçmeyen ,en ufak ihtimal veremediğimiz ölüm ne ara bu kadar beklenilen bir kurtuluş , en iyi sonuç ,mükemmel çözüm oldu bizim için. herkes görünüşte yaşıyor da kimler öleli yıllar oldu. kimler hala ısrarla yaşıyor. kimler hayata ,yaşama önem veriyor. kimler kendisi hariç herkesi , her şeyi düşünmeye başlayalı ve bunu bırakalı onca zaman oldu. hayat, yaşamak hepimizin içinde ki verem ,sürekli büyüyen asla kurtulamayacağımız kanser oldu bize. sahi en son ne zaman yaşadık. en son ne zaman kendimiz olduk. hiç tereddüt etmeden hiç kimseye hesap vermeden düşünmeden öylece sadece kendimiz olduk. en son ne zaman kendimiz hakkında yalan söylemedik. herkes günde en az bir yalan soyluyor çoğu zaman. İyiyim diyerek. ne iyisi . iyi olsan böyle, geceleri seni alıp götüren asla geri getirmeyecekmiş gibi boğulur muydun hislerinde ,düşüncelerinde,duygularında, yalnızlığında. boğulur muydun her gece içindeki o sığ veya çok derin suda. ya da karanlığında sıkışıp kalır mıydın. her gece o karanlığında kendi cenazeni düzenler miydin veya organize eder miydin. sadece sen ve yalnızlığının katılacağı o iki kişilik olaylar zincirini. ben ben değilim bu aralar da sen gerçekten sen misin.

Cevaplar