poseydon
poseydon
1 yıl
ay, bulutların arasından gösterdi varlığını bana bu gece. böyle bir gece de de orada durduğunu gösterdin ve yazacaklarımın sebebi oldu. bir anda ilham geldi bana. sadece ay i görmek bu kadar mi teşvik edici olur insani yazmaya. su son bir haftadır neden bakmadım ki ben gökyüzüne doya doya. neden eskisi bağırarak konuşmadım onunla. neden ortak anılarımızdan bahsetmedik onunla geceleri. benim konuşarak anlattıklarımı o sadece görünerek anlatıyor bana. sadece görünmesi bile anlatmasına yetiyor onca şeyi. peki ben saatlerce konuşuyorum , anlatıyorum. belki de başını ağrıtıyorum bilmeden onun. bunların hiçbirini bilmediğimi fark ederek ve umursamayarak ve hatta bazen bilmediğimi bildiğimi unutarak sadece anlatıyorum. evet unutarak isime öyle geliyor çünkü. düşünsenize unutmasam her şeyi nasıl bu kadar istekli anlatırım ki . onunda sıkıldığını düşünürüm beni terk etmek istediğini hatta beni hiç sevmediğini düşünürüm. ama bu gece konuşmayacağım onunla yarin halini hatırını sorarım müsait bir zamanda da konuşmaya başlarız yine . ben konuşurum o görünür. her şeyi bu şekilde anlatırız birbirimize. sonra günün ilk ışıklarıyla birlikte çekiliriz köşemize. dinlendiğimiz ve o anlatmanın verdiği sevinci sonuna kadar hissetmek için çekiliriz köşemize. ayrılmadan önce ben teşekkür ederim o da son bir defa görünür. herkes mutlu olmasa da ben kısa bir süreliğine de olsa anlatmanın verdiği o sevinci mutluluk olarak yaşarım. son olarak ben onun beni duyduğunu bilerek -görüşmek üzere derim. görüşmek üzere.

Yorumlar