poseydon
poseydon
tüm ışıkların hayali güneş gibi hatta güneş olmakmış. tüm dünyayı tek başına aydınlatabilmek ve tüm dünyaya tek başına yetebilmek. bu tıpkı bir çocuğun tüm uçurtmalara sahip olma isteği gibi ama tam olarak öyle değil. örnekte berbat biliyorum. peki tüm ışıklar güneş gibi olmak isterken güneş ne istiyor. güneşte benim gibi hayattan bezmiş bir hissizlik hakim galiba. hayallerinden bile yoksun kalmış. eğer benziyorsak bir ortak noktamız varsa hayattan bezmişliktir bu. ama hiçte öyle görünmüyor güneş. nasa videosunu yayımlamıştı. İzledim o nasıl bir güzelliktir. o nasıl patlamalar ve o her tonuna hakim olduğun sarı ve kızılımsılık nasıl da yakışıyor güneşe. bunları gece yazıyor olmamdaki ironiye hiç girmeyelim. İçimde büyük bir yazma isteği var ve ne yazacağımı bilmediğimden olacak ki bir şeyler karalıyorum. odama penceremden giren sokak lambasının sönük ışığı ve ağaçların hafif karaltısının perde üzerinde bir şekil üzerinde kararlılığa varıp bir sağa bir sola salınışını izlemekteyim. tabi bu salınış o kadar hafif , narin ve kararlı ki neredeyse her arabanın camının önünde bulunan kafa sallayan köpek aksesuarı bile bu durumu kıskanıp en zorlu frenlere bile bir çocuğun yardımıyla direnmeye çalışıyor ve sonra yine ayni çocuğun bir parmak hareketiyle teslim oluyor kendi yapmacık sallanışına devam etmeye. bu kopek aksesuarları bu durumu kendilerine yediremediklerinden hemen bir dernek kurup her cumartesi geceleri toplantılar düzenleyip bu toplantılarda efkarlanarak mentollü sekerlerle kafa yapıp pazar günlerini asla hatırlamayarak en azından hayatlarından her hafta bir günü asla bilmeyerek geçirmekte ve tepkilerini bu şekilde dile getirmektedirler.

Cevaplar

poseydon
poseydon
@artemis baharlarda olmasa zaten