poseydon
poseydon
2 yıl
oturuyorum deniz kenarında. denizin sakinliği düşüncelerimin şiddetli dalgalarıyla çelişiyor. bu sakinliğe bile teslim olamıyor bu güzellikle bile çelişir duruma gelmişim. ama güzel olduğunun farkındayım ve hazırım kendimi bu güzelliğe teslim etmeye. bu da bir iç sesimin düşüncesi. ama olmuyor öyle işte diyorum. sana kalsa diyor sana kalsa. İç sesim ne ara bu kadar asi olup beni bile küçümser hale geldi. sanki büyüksün de diyor ben seni küçümsüyormuşum gibi konuşuyorsun. sanki kendimi tarihte ilk spor ayakkabıyı giyen insan gibi hissediyorum ama ayakkabısı çalınıyor bu kişinin. hayattaki şansımla kıyaslandığında çok küçük bir şey kalıyor bu his. keşke o kadar az şansız olsaydım. eve yalın ayak gitmeye de razı olurdum. denizin içinde tüm ördekler toplanmış bir arada duruyorlar, biri hariç. o diğerlerinden uzak ,kendi başına yüzüyor ,çırpınıyor. ben de onu izliyorum diğer ördekler gibi. ama diğer ördekler izlemiyor gibi izliyor ya da bana öyle geliyor. gökyüzünün,bulutların, martıların deniz üzerindeki yansıması ve denizin o kadar hafif dalgalanarak sanki bulutlara ce gökyüzüne efekt vermek istercesine hafifçe hareketleniyor, suyun üstündeki ördekler bu hafif hareketlenmeyle bir yükseliyor bir alçalıyor denizin üstünde. bu mükemmel görüntüye kulağımdan bir İlhan berk şiiri eşlik ediyor. bu şiir biraz düşüncelerimdeki o şiddetli dalgalardan kurtararak sakinleştirdi beni. simdi daha bir doyarak izliyorum bu manzarayı. herkese güzel günler. deniz bugün çok güzel.

Yorumlar