poseydon
poseydon
bazı konularda ve zamanlarda öyle bir ümitsizliğe düşüyorum ki. ne kadar güzel olduğunu bildiğim halde bakamıyorum gökyüzüne. gözüm en fazla uzaklardaki bir sokak lambasına bakmaya cesaret edebiliyor o da pek uzun sürmüyor. sonra hemen yere, toprağa bakıyorum. şuanda içinde bulunduğum hüzün ve ümitsizlik tarifi ve kıyası o kadar zor bir halde ki bunu ben kendime bile açıklamakta o kadar zorlanıyorum ki. zaten bundan daha fazlasını yapmaya ne gücüm yeter ne de cüret edebilirim böyle bir şeye. o denli bir ümitsizlik. şuanda artık sadece naçiz bedenim değil ruhumu da kapladı hapsetti içine içinde bulunduğum durum. tam olarak bir durum mu onu da bilmiyorum. lakin en azından bir durum olsa da ben de onu bir şekilde anlamlandırmaya ve yahut uzerinde düşünmek için bir bir kalıba koysam. ben onun yerini bilsem o benim yerimi zaten biliyor.

Cevaplar

hayalikarakter
hayalikarakter
@poseydon beni yanlış anlamanı istemem,sen de eğer o noktaya geldiysen yarın bir görüşelim mi