poseydon
poseydon
belki dinlediklerimiz, belki duyduklarimiz, belki de yaşadıklarımız veya bir şekilde yaşadıklarımızdan dolayi olacak ki surekli bir mutsuzluk havasi hakim üstümüzde. ve nasil oluyorsa artık o hava bir türlü açmıyor hep daha karanlık oluyor ve biz de buna alışmış bulunmaktayız, bazen ümitsizce bazen de umutlarla. ama hel daha bir karanlık, bazen havamız ve bazen ki bu bazen daha bir çoğunlukta bazen de biz. zaten biz hep karanlığız ya, öyle. peki bu karanlık biz miyiz yoksa biz mi karanlığız. yoksa yine tercih yapmayıp hepsi mi biz butun bunların. taraf olmayan bir savaşta, hatta savaş bile sayılmayan bir durumda biz ne yapıyoruz bu durumlar silsilesi içinde. bir kaç gündür bir şeyler yazdım yazdım yazdım. sonuç galiba benim elimden sadece bu geliyor bir kaç küçük oynama ve değişimin dışında. bir an seviniyorum bu duruma ama kısacık bir an bu. kucuk de olsa değiştirebildiğim için bazı şeyleri sonra daha büyüklerini yapamadığım için buyuk bir ofke ve güçsüzlük gosterisinden başka bir sey olmayan bu duruma icerleniyorum. kendime mi bu içerlenme durumu yoksa duruma mi onu da tam olarak bilmiyorum. belki ikisine birden. belki belki belki belki. hayat hayatimiz belkilerden ibaret olmaya başladı gibi sanki. evet bir de bu sanki ler var. ne işe yarıyorlar ise artık. sanki bu gece diğer gecelerden daha iyi gibi gibi.

Cevaplar