manfredvonrichthofen
bugün kısa süreliğine yurttan dışarı çıkıp hava alma niyetiyle r11'e binip tramvay durağına doğru yola koyuldum. her şey normaldi kulaklığımı çıkarıp müzik dinleyip telefona not aldığım alacaklar listeme bakıyordum kız kardeşime hediyesini buradan mı alıp gitsem, İstanbul'a gidince mi alsam diye muallaklı bir durum içindeyken birden telefonum çaldı cennet kokulu anneciğim arıyordu orta kapının önünde ayakta gidiyordum ve annemle konuşurken bir yandan da kulaklığı cebime tıkıştırmaya çalışıyordum işte tam o sırada görme engelli bir adam otobüse binmeye çalışıyordu ama ben annemle konuştuğum için birazcık geç fark ettim neyse ki biri yardımına koştu ve bindirdi. annemle konuşmaya devam ederken içimde garip bir vicdan azabı oluştu ben daha yakındım ama fark edemedim diye ama olan olmuştu tramvay durağına geldik ve otobüsten ayrıldım. yaklaşık bir buçuk saat sonra işlerimi halledip dönmek için tramvaya bindim ancak içimde hala o vicdan azabından kırıntılar vardı ve üniversite durağına yaklaştıkça acısı tazeleniyordu derken karşımda oturan amca kalkmak için yardım istedi onu kaldırdım ve koltuğun arkasında cama yasladığı poşetlerini alıp onu karşılayacak tanıdığına kadar yolcu ettim gündüz yaşadığım acıya bir nebze olsun su serpmiş oldum. bana bu fırsatı verdiği için yaşlı amcaya teşekkür yaradan'a şükür olsun.

Yorumlar