poseydon
poseydon
belki de kar taneleri ile bir bütün olmak gibi bir niyetimiz var. kim bilebilir ki bunu bizden başka. sonuçta bilmiyoruz ki başkalarının dusuncelerini ve hatta bazen kendi dusuncelerimizi. ve galiba hepimizi bir kar tanesine benzetmek çokta abes olmayacaktır. hepsinin ayrı hikayesi var hepsi farkli zorluklarla varmaya çalışıyorlar bir yerlere ve hepsi bir iken daha bir güzel. sanki böyle aylarca yağsa kar biz daha bir bütünleşeceğiz gibi. bunu neden dedim bilmiyorum. ve bu düşünceni savunacak her hangi bir durumum da yok. galiba sadece bir his veya sadece düşüncemde kalan bir düşünce. İçinden hiçbir şey yapmak gelmiyor. sadece biraz karanlık ama fazla değil oyle yağan ve yerde biriken kar in izin verdigi kadar. bir bardak sıcak ıhlamur ve hafiften bir müzik ve her an okunmayı bekleyen bir kitap ve bütün bunları yapmam için münasip bir pencere önü. çok şey istiyormuş gibi hissettim kendimi şuan. ama bu kadar bile bir şey isteyemeyeceksem ne anlamı var ki bütün bunların. ve biz görüşelim bir ara. nerede olduğu pek mühim değil belki yağan her kar tanesinde belki biriken karlarun üstünde belki sıcak bir ıhlamur çayında belki bir kitapta belki bir şarkı da belki bir şiir de dedim ya o kadar muhim değil bu yer. mesele butun olmakta. belki de sürekli bir araya geliyor ve artık körelmiş duruma gelen durumlarımızdan dolayi bunun farkina varamıyoruz. oysa bur varsak bunun farkina belki çok sey kaybederiz belki cok sey kazanırız. bugün biraz kitap okudum mesela okurken acaba dedim bu kitabı okuyan diğer insanlar hangi duygular hangi hisler icinde okudular. ama bunlara agir basan bir dusunce var ki o da o insanlarla bu kitap gibi bir ortak noktamız olmasi. en onemli kısım ise ortak noktamızın bir kitap olması. ne tuhaf az önce bir iş makinesi karları kureyerek geçti. şimdi ise kar tekrar doldurdu o yolu ne güzel. hiçbir şeyle değilse bile kendimizle bur bütün olabilmek dileği ile iyi geceler. zaten bütün mesele bu kendimizle bütün olabilmek ile sanırım.

Cevaplar