poseydon
poseydon
1 yıl
artık bitirme vakti geldi bu oyunu. oyun mu ne oyunu. kim oyun oynamaya başladı ya da ne zaman başladık bu oyuna. ve istediğimiz zaman bitirebiliyor muyuz gerçekten. kalemim solmaya başlamadı daha. demek bir oyunun bir oyunun içindeysek bile daha vakit var bitmesine. bi kere önce kalemim solmalı daha sonra defterimin sayfaları sona yaklaşmalı. halbuki daha yarı bile olmadı bu yeni defter. ve içimdeki yazma isteği bazen saklansa da hala çok güçlü bir şekilde oralarda bir yerde. tam yerini bilmiyorum ancak hissedebiliyorum. hissetmek ne kadar da önemli bizim için. hissetmesek ne olurdu demeyeceğim. o günleri atlattık galiba. hissizlik mi daha kötü, her şeyi zerresine kadar hissetmek mi bilmiyorum. ama bu duruma bir çeki düzen vermek lazım geldiğini biliyorum. sonunda bildiğim bir şeyin de farkına varabildim bunca zaman sonra. bu bir kaç gün sonra çatı katıma kavuştuğumda oldu nedense. galiba burası artık benimle bir bütün oldu. ben ve bir ben daha iki ben etmiyor aksine daha da büyüyoruz tek bir ben olarak. tek bir bütünlük, kocaman hem de galiba biz insanların gelecekte olması gereken bir durum. şimdi mi, şimdi hiçbirimiz buna hazır değiliz gibi. hazir olanlarımız elbet vardır, ancak hiçbir şey hayallerimiz ve düşüncelerimizdeki gibi olmuyor. bunu bir bütün olarak çözebiliriz belki, lakin insanlık olarak buna hazır olduğumuz halde insanlar olarak henüz hazır değiliz. İnsanlarla biz olarak, insanlık için bütün olmak dileği ile. hepsi bu kadar. İki sayfa daha eksildi defterimden, kalemimden de iki sayfalık mürekkep. ancak henüz solmadı, direniyor hala sanki bir şeyler anlatmak veya göstermek ister gibi. sağlıcakla, sabırla ve insanlıkla kalın.

Yorumlar