onumarkamsobee
onumarkamsobee
garip bir ruh halindeyim. uykusuzum. bunun da etkisi olabilir şu anki ruh halime, bilemiyorum. İçim şişti. İçime doldurduklarım ağır gelmeye başlamış çocuk'un çocuk bedenine. animeyi izlerken anladım bunu. tarihi bir anime ama nasıl desem, bana birini kaybetmenin acısını tekrardan hatırlattı. acıyı çekemeden içime attığımı, sessiz ağlayışlarımı tekrar hatırlattı. gözümden yaş akmasına rağmen sesimin çıkmaması için sıktığım dişlerimin acısını tekrar hatırlattı. sessiz kalmak için alıp veremediğim nefeslerimi tekrar hatırlattı.. ayakta kalmam gerektiğini, atlatmış gözükmem gerektiğini düşünmüştüm sanırım. hala öyle düşünüyorum. hala hayatıma kaldığım yerden, hiçbir sorun yokmuş gibi, devam ettiğimi göstermem gerektiğini düşünüyorum. 3 sezonluk bir anime yerle bir etti beni. bu kadar kolay mıydı beni yıkmak? bu kadar kolay mıydı diplere gömdüğüm hatıraların canlanması? acı çekmeme neden izin vermediğimi bilmiyorum. fakat her gün yüzüne çıkışında dişlerimi sıkıp, geldiği yere geri göndermeyi tercih ediyorum. üstüne fazladan bir kat daha kilit vurduğumu düşünerek. sanırım üzerindeki kilitlerin bir katını daha eksiltiyorum her seferinde. belki de tekrardan geldiği yere gönderme sebebim hiç unutmak istemememdir. belki de ben her seferinde sevdiğim birinin kaybının acısının nasıl bir şey olduğunu bilmek istiyorumdur. belki de kaybetme korkusunu barındırmak istiyorumdur içimde, kim bilebilir? ben bilmiyorum şahsen. benim niyetim size animeden bahsetmekti aslında. ama bakın görün ki yine kendime dönmüş konu. anime ile filmi ayrı şeyler yaşattı bana. sonunu bilmeme rağmen filmlerini izledim ve beni şaşırttı.. kanser olacaktım üzüntüden. bu konuda ne kadar ciddi olduğumu bilemezsiniz.. sebep aradım kendime. ağlayabilmek için bir sebep. ağlayıp rahatlayabilmek için. bu anime bana sebep oldu. her bir adamın yok oluşunda, her bir sevdiğini kaybedişinde oluşan acıyı kendi içimde hissettim. bunu ben istedim. İnsan olduğumu hatırladım. fakat şimdi berbat bir haldeyim. fırtınada amaçsızca savrulan, dalından kopmuş bir yaprak gibiyim. bir yerlere sürükleniyorum ama şuurum tam olarak farkında değil neden gittiğinin. neler olduğunu anlamlandıramıyorum. bir gün öyleyim, bir gün böyleyim. yine içimdeki korkuyla savaş halinde bizim çocuk. kazanacak, eminim. ama o kazanana kadar biz beynimizi nelerle yiyeceğiz, bilmiyorum. o gittiğinden beri böyleyiz biz. bir an mantığımız devrede oluyor, bir an ise zincire vurulmuş. gitmese her şey daha farklı olurdu belki. adının geçtiği her cümlede gözlerim dolmazdı belki. sesim titremezdi konuşurken. kendimi tutmak zorunda kalmazdım. çünkü anlardı hemen o. hemen kollarına alırdı. hasta olsa da olmasa da alırdı. şimdi ben emanetim birilerine. çünkü o gitti. ondan önce başkası gitti. İkisi de beni emanet etti birilerine. niye gittiler? herkesin gideceği bir zaman var çünkü. herkes bir gün gider ve herkes bir gün sevdiklerini kaybedecek. ne diyorum ben böyle? yine nerelere girdim? ne eksikliği var bende? 20 yıl önce hayatımdan çıkan "baba"nın sevgisinin eksikliği mi? yoksa o "baba"nın yarattığı güvensizliğin bıraktığı etki mi var bende? sebebini hiçbir zaman öğrenemeyeceğim. küçüktüm, gidip sormak istemedim. çünkü nefretim ön plandaydı. ama hala o cevaplanmamış soru yüzünden acı çekiyorum. neden istenmediğimi öğrenmek istiyorum hala. niye istemedi? neden çekti gitti? niye hiç arayıp sormadı? bir insan torununun öleceğini bile bile, neden küçücük bir bebeğe yetişkinlerin içtiği ilaçtan verir? altı aylık bir bebeğe bunu niye yapar? bir baba neden annesinin lafına bakıp, öz kızını hastanede bırakıp gider? babanın kendi annesi, babanın kızını hastanelik ettiği halde. neden olur bu? daha sonra bu babaanne hangi yüzle kızın karşısına çıkıp, hiçbir şey olmamış gibi davranabilir? bu kadar çok şeyin sebebini merak eden küçücük bir beden, nasıl olur da hiç kimseye bir şey soramaz? baba bu kadar şeyi yapmasına rağmen, nasıl olur da herkes o babadan sevgiyle bahsedebilir? o baba neden kendi öz kızı dışında her çocuğa sevgi göstermiştir? ne kadar garip bir hikaye, değil mi? sonu hala yazılmamış ama. yazar tıkanmış. sabırsızlıkla devamını beklediğim bir hikaye. arkadaşım yazıyor. ben de oturmuş bekliyorum. ara verdiğini söyledi. ne kadar da şaşırdım. ama elden ne gelir "peki" deyip geçmekten başka? ne diyebilirsiniz ki ara vermek isteyen birine? konu bir animeden nereye geldi yine.. yine içinden çıkamadığım bir yazı oldu. şu aralar içinden çıkamadığım diğer şeylerin içine bir de bunu ekleyeceğim anlaşılan. hikayenin sonunun ise ne zaman geleceği bilinmiyor. animenin çıkan iki filminden sonra, üçüncüsünün ne zaman geleceğinin bilinmediği gibi. ağlamaktan bahsetmişken, yalnızlık güzeldir. yalnızlığınıza iyi bakın. bırakmayın sakın onu bir yere. elbet biri olmalı hayatınızda. mantık mı yoksa kalp mi karar verecek buna bilemezsiniz. şimdi ne deseniz boş. her şey o an geldiğinde belli olacaktır çünkü. başıma girdirdiğim ağrı ile gidiyorum artık. gözlerimin altları karardı. zombi gibi dolanmamam gerektiğini düşünerekten, bu saçma yazıma da burada son veriyorum. bedenime çok fazla şey yüklüyorum sanırım. yazmayı bırakmalıyım belki de, ne dersiniz? yazmak da ruhuma çok fazla şey yüklüyor. bu aralar kendime hem bedenen hem de ruhen zarar vermek gibi bir huy edindim. gidiyordum ben en son. ne kadar da saçma bir yazı oldu.. en azından içimden geçenleri yazdım. ne kadar aktarabildim bilmiyorum. bir an önce yalnızlığıma kavuşmak istiyorum. beni anlasa anlasa o anlar. İyi sabahımsılar. tam olarak sabah da olamadı.

Cevaplar

bjkfalan
bjkfalan
sana üzülme denilmez sana hiç bir şey denilmez sadece dua edilir o da İnşaallah bundan sonra ki hayatın seni yanıltmadan mutlu huzurlu geçer. bu dua da fayda verir mi verir ama şu an sana yararı olur mu olmaz. yine de dua edeceğim. belki seni tanımıyorum görmedim ya da burası dışında hiç bir şekilde bilmiyorum ama burası dışında tanıyor olsaydım seni hep mutlu etmeye çalışırdım tabi benimkisi hiç bir şeyin yerini dolduracak derecede olmazdı doldurmazdı da ama yine de belki aklına gelmesini tekrar tekrar üzülmeni engellerdim başarabilir miydim çok zor ama imkansız değil. şu an bunları sadece diyebiliyorum elimden gelen ise dua etmek, İnşaallah herşey gönlünce olur demeyeceğim çünkü gönlün yaralı acı çekiyor ama İnşaallah herşey hayırlıysa seni onarır mutlu eder..
onumarkamsobee
onumarkamsobee
anneanneme bagliydi. o kısım kapanmaz.. teşekkür ediyorum. gercekten cok teşekkür ediyorum. su an annem, babam, kardeslerim yanimda. bu yorumu gece tekken okuyacaktim ama dayanamadim okudum.. aglamak istedim. duygulandim.. gercekten teşekkür ederim :) zaman gösterir. tanırsın belki. bunu biz bilemeyiz.. :)
bjkfalan
bjkfalan
duygulanma üzülme bunu üzül diye yazmadım gözlerin de dolmasın hep mutlu ol İnşaallah ve de teşekkür etmene gerek yok sadece iyi ol hep hatta sürekli iyi ol İnşaallah başka bir şey yapma 😊
onumarkamsobee
onumarkamsobee
iyi olmak için elimden geleni yaparım. sen de iyi ol :)
bjkfalan
bjkfalan
olurum allahın izniyle 😊