artyom
artyom
neredeyse doğduğum günden beri sağlığım çok kötü,bu durum birçok şeyin farkına varmamı sağladı insanları üzmemem ,güvenmemem gerektiğini öğrendim tabi bu öğrendiklerim ne kadar işime yaradı tartışılır çünkü güvendim,inandım sonuç ne oldu tabiki hayal kırıklığı oldu. en azından artık fazla umutlanmıyorum .biz insanlar ölene kadar para biriktiriyoruz hep daha fazlası için çalışıyoruz ama o gün geldiğinde keşke sevdiklerimle daha fazla vakit geçirseydim diyoruz sevdiğiniz şeyleri yapın dostlarım sevdiklerinizle geçirdiğiniz her anı son anınız gibi yaşayın birilerine umut ışığı olun, huzurevine gidin(ben düzenli olarak giderim belkide benimde kimsem olmadığı için gidiyorum bilmiyorum) ordaki insanların hikayelerini dinleyin yanlarında olun onlara yanlız olmadıklarını hissettirin eğer bunları yaparsanız gerçekten birilerini mutlu etmiş olacaksınız(evet farkındayım çok kopuk birbiriyle bağlantısı olmayan şeyler yazdım bunun için özür dilerim dostlar pek iyi değilim sadece içimde birikenleri içimden atmak istedim...iyi günler dostlar)

Cevaplar

onumarkamsobee
onumarkamsobee
geçmiş olsun. allah şifa versin.. zor.. kimsenin olmaması da zor, insanlara güvenmek de zor.. dikkat etmek lazım. ne kadar öğrenirsen öğren, bir şey oluyor ve "belki buna güvenebilirim." diye bir ses doğuyor içinde. güveniyorsun. sonuç dediğin gibi hayal kırıklığı. ne kadar yaşarsan yaşa bunu, içinde bir yerlerde yine bu ses doğacak. karşına kim gelirse gelsin. bu sesi bastıracak, şüphenin sesi de olacak elbet. sana kalmış hangisini dinleyeceğin...
artyom
artyom
yoruldum azizim...yaşamaya çalışmaktan yoruldum neyse artık ben kimseyi dertlerimle bunaltmak istemiyorum çünkü yanımda olacaklarına inanıyorum ve hayal kırıklığına uğruyorum desteğin için teşekkür ederim sağolasın azizim
onumarkamsobee
onumarkamsobee
şimdi bak buradan anlatırsın, dinlerim. fakat ben sana ölene kadar yanında olacağımın sözünü veremem. ama anlatmak istersen dinlerim. sıkılmam öyle. sen bilirsin yani. yaşamaya çalışmaktan kim yorulmamış be evlat?
artyom
artyom
yazımı okurmen jan garbarek-brother wind march'ı dinle azizim.ben 5 yaşından beri psikiyatrik "yardım" alıyorum yanımda kimse yok ailem yok,arkadaş vs hiçkimse yok birtane köpeğim var yanımda olan oda artık çok yaşlandı oda bırakıp gidecek beni.ben duygusal biriyim azizim...ben ölümle doğdum,ciddiyim 19 sene boyunca hiç bırakmadı beni bu durum zaten duygusal olarak yeterince etkiledi doğduğum zaman kendi akrabalarım benimle uğraştı...lan minicik bebeğim hiçbirşeyden haberim yok suçum yok ne uğraşıyorsun benim insafsız!. İşte biraz daha büyüyünce sosyal hayat denemeyecek olan sosyal hayatımdaki insanlar uğraştı,kalbimi kırdılar,üzdüler,üzülmemden zevk aldılar daha çocukken intihar etmeyi denedim olmadı şans işte kurtuldum dün akrabamın cenazesindeydim ne hissettim biliyormusun? huzuru hissettim o tabutta yatan kişinin yerinde olmayı istedim tabi şuan kendimde intihar edecek onursuzluğu bulamıyorum yapamam ama köşeye sıkıştım bunaldım,3 sene boyunca her gece ağladım ben sessiz çığlıklarımla yırttım geceyi halbuki tek istediğim şey beni gerçekten ben olduğum için seven birisiydi yok olmadı sanırım olamayacakta daha ne kadar yaşarım bilmiyorum üzüldüğüm tek şey henüz tanışma fırsatı elde edemeyip geride bırakacağım o güzel insanlar,iyi insanlar çünkü onlar yaşadığımız bu dünyayı bi nebzede olsa daha iyi bir yer haline getirebilir ben yapamadım elimden geldiği kadar iyi bir insan olmaya çalıştım ki yetmediğini düşünüyorum hala benim gibi çok insan var yalnız,itilmiş,dışlanmış,kimsesiz,sevilmeyen çok insan var bari onlar benim erişemediğim mutluluğa erişsin bunu istiyorum bunun için çok çabaladım .... bilmiyorum azizim belki de hakediyorum yaşadıklarımı baksana hayatımda olumlu giden hiçbirşey yok...
onumarkamsobee
onumarkamsobee
yaşadıklarını hak edecek ne yaptın lan sen? sanırım annen doğumun sırasında vefat etmiş. yanlış anlamadıysam tabi. bunda senin bir suçun yok! akrabalarının ne dediği bu yüzden gereksiz. babana ne oldu bilmiyorum. eğer doğru anlamışsam, anneni vefatı ile çok fazla sarsılmış ve toparlayamamış sanırım. yani böyle olduysa. yok eğer annen baban yaşıyorsa ve yine de yalnızsan, nedenini merak ediyorum. iyi insanlar var bu dünyada. inan buna. intihar? intihar etmek korkaklıktır bana göre. yapma. sen yaşama tutunmaya çalış, çabala. ölüm ebedi huzur derler. evet öyledir. ama yaşamında da seni olduğun gibi kabul edecek birisi çıkacak karşına. buna inanmayı bırakma. allah dert vermişse, mutlaka dermanını da verir. inan buna evlat.. İnan ve inanmayı da bırakma..
artyom
artyom
annemle babam yaşıyorlar tabi nasıl olduklarını bilmiyorum bi ablam var oda kendi dertleriyle meşgul onuda zorlayamam çok yoruluyor. dost ben inancımı kaybettim derken bundan bahsediyordum... ben majör depresyon hastasıyım yani artık yerleşmiş birşey hiçkimsenin derdini küçümsüyor değilim sadece diğer insanların yaşadığı üzüntü bende x10 oluyor her dakika iğrenç duygularla cebellesiyorum.ah bir anlasam neden bunları yaşadığımı anlayamıyorum işte azizim... neyse özür dilerim vaktini çaldım iyi geceler...
onumarkamsobee
onumarkamsobee
peki bunun bir çözümü yok mu?
artyom
artyom
dostum...optimistliğimin sebebi ilaçlarım... :) hayır ben bir çözüm bilmiyorum...
onumarkamsobee
onumarkamsobee
ilaçlar sürekli olmak zorunda yani, öyle mi diyorsun sen şimdi?
artyom
artyom
yani hayat bi parçada olsa daha kolay oluyor ilaç içmemeyi denedim olmuyor ya yorucu oluyor serseri mayın gibi oluyorum ilaçları içincede mal gibi içime atıyorum herseyi :d anlayacağın ruh hastasının tekiyim :d
onumarkamsobee
onumarkamsobee
e geçmiş olsun. hangimiz değiliz dostum :d yine de doktorun belki ne zaman bırakacağnıı söyler :)
artyom
artyom
bakalım neler olur bilinmez temennim ilaçları bırakıp normal bir şekilde yaşamak dostum...cidden teşekkğr ederim bu arada sağol...