onumarkamsobee
bazen tepkisizliğimden korkuyorum. çünkü içime doğru bir şeylerin olduğunun farkındayım. ama bunu göstermiyorum. belki de gösteremiyorum. yalnız dün şöyle bir şey oldu ki benim verecek bir tepkim de kalmadı. bağırıp çağırmam gerekiyordu belki de ama bu sefer de karşı taraf rahatlayacaktı ya da orada rezillik çıkacaktı. normalde olsa, canımın sıkkınlığı ile kendimi dışarı atardım. hele ki o yağan yağmuru görüp de benim oturmamı kimse isteyemezdi ama yanıma öyle bir yanaşıp da koluma dokundu ki birden kendime geldim. ona nasıl baktığımı bilmiyorum fakat onun gözlerindeki bakışı biliyorum. bana sevgiyle, korkuyla, endişeyle karışık baktı. biraz da üzüntü vardı. dediğine göre benim üzülmeme üzülmüş. ben nasıl baktıysam artık.. ne gösterdiysem.. normalde tutarım kendimi, göstermem. bir bahane bulur kalkar gider, kendime gelirim. İçimde tutardım. tutamadım. yapamadım. numara yapmadım, yapamadım. ama geçti. yine onda buldum teselliyi. garip bir şey. kızamıyorum da ona. sadece bu kadar sene geçmesine rağmen ve en son 5-6 ay önce görmesine rağmen neden orada tuttuğunu anlayamıyorum. geçmişi beni ilgilendirmez, evet. İlgilendirmez derken, bunu şimdiye sorun yapmam yani. ama geçmişinden bir şey hala ortadaysa, kafama takmadan da edemiyorum. "yok" diyor. orada unuttuğunu, önemsiz olduğunu söylüyor. ben de bir güzel inanıyorum. biliyorum çünkü. güvenim var daa. neden inanmayayım ? ama gelin görün ki gözümün önünde gördüğü gibi yırtışı da aklıma geldikçe delleniyorum. elimde değil millet. neyse ya. yarın bir sınavım var. 40 almışım vizesinden. ben ise açmışım radyoyu, kanal kanal dolanıyorum ve başka işlerle uğraşıyorum. yurttan sırf yemeğe çağırdığı için çıktım kızlar. çok da güzel lahmacun yedim. sonrasında da bir 101 okey iyi geldi :d zevkli oyunmuş. zaten yarın sınava başkası girecek sabahın 9'unda. kendi çıkardığım ve millete verdiğim nota, oturup da kendim çalışmıyorum. başıma nedense ağrı girecekmiş gibi hissediyorum. beyefendi ile az konuşunca veya onu uzun süre görmeyince sinir sistemim alt üst oluyor. "ulan yazın ne yapacağım ben?" diye düşünmekten de kendimi alamıyorum. onun da bir yolu bulunur elbet.. görüşürüz minna. kendinize cici bakın ve sevgiyle kalın. kpss mağdurlarına da geçmiş olsun efendim. hiç finaller gelmiş çatmış, ben sınavlara giriyormuşum gibi hissetmesem de finalleri gelen arkadaşlara da başarılar. bütünleme sınavlarına kalmamamız dileği ile görüşürüz. ne yazdım be yine :d ay gidiyorum ben. baş baaaaşşş. nasılsa yine anlatamadım kendimi tam olarak :))

Yorumlar