poseydon
poseydon
1 yıl
bir topluluk içinde gözlerim dalıverdi birden. öyle uzun uzun bakakalmışım o durumda olduğumu biraz geç fark ettim. yanımda insanlar olmasaydı ağlayabilirdim bile ancak gözlerimi kapayıp kendime hakim olmaya çalıştım her zaman olduğu gibi. İnsana bazen ağlamak bile zor geliyor. kızıl gökyüzünün karanlığına hasret kaldığım gibi ağlamaya da hasret kaldım bu aralar. her gece oturup gözlerimden akacak damlaları bekliyorum. zaten kendimi hep bekliyor gibi hissediyorum. ve nedense beklediklerim hiç gelmiyor. ve bugün ve önceki birkaç gün olduğu gibi biz yok ve biz den bahsetmeyeceğim. yine mükemmel yalnızlığımdayım. zaten hayatımdaki tek mükemmel şey bu sanırım. zaten kendimi herhangi bir şeye veya birilerine bağlı, bağımlı hissetmiyorum ve sanırım hiç olmadım, olamadım da. İçsel çöküşüme, yok oluşuma biraz ara vermişim sadece. hepsi bir anda yüklenince de ben yine o karanlık yerde pekte karanlık olmayan gökyüzünü seyre durmuş beklerken gelmeyecek olan hisler durumlar ve duygular silsilesinden oluşan saçma sapan üçgeni bir turlu uçlarını birleştiremediğimden tam olarak bir sekli de olmuyor. bulunduğu bedene sığamayanlardan değilim ve galiba hiç olmadım da. ben bu bedene fazlasıyla küçükmüşüm gibi hissediyorum ve sanırım gerçekten de öyle. korku, öfke pek kalmadı heyecan son demlerini yasayamadan yitti gitti. geriye yalnız solmuş bir ben kaldi bu üç harften oluşamayan her şey gibi o da bir bütün olarak kalamadı. geceler iyi değil, gündüzler bedbaht zamanın bölümleri arasında sıkışıp kalmış hapsolmuş boş bir benlik var sadece. çırpınmak, mücadele etmek yok belki hiç olmamış. sadece içimde dolmuş olan kocaman bir boşluk ve çevremi saran sahte yüzler de yapmacık gülümsemeler. verdiğim hiçbir değerin bilmem kaçta ki en küçük ihtilalini bile karşılık olarak görmemiş, alamamış ve vermedikleri saçma sapan bir istatistikten ibaretmiş gibi her şey.

Yorumlar

foreveralone
foreveralone
1 yıl
bro çok seapma bende alamadim zaten. şimdi sitede herkes aynı cümleyi kuracaktır şahsen herkese inanmıyorum ama sana inanıyorum. yalnızlığın mükemmellik ötesinde olanı hic çekilmez bi hal alıyor.
poseydon
poseydon
1 yıl
@foreveralone bu kadar mükemmel olupta nasıl bu kadar çekilmez olabiliyor imrenilesi bir çelişki bro.
foreveralone
foreveralone
1 yıl
İhtiyaçlarımız var çünkü. sevgisiz büyüyen bi insandan normal olmasını bekleyebilir misin. sevilmeyen hayatında hic sevilmeyen insanlar var hala da geriden geliyor o kritik yaşlarda buna çok ihtiyaç var. bizim şu an ki yaşlarımız da o kadar olmasada kritik ama daha ilerde umrumuzda olur mu bilemem. icgüdüsel gelişiyor bunlar kim karşı çıkarsa ciksin. sürekli olarak kendimize maruz kalıp bu sefer kendimizden bıkıyoruz o zaman çekilmez oluyor bu mükemmellik
poseydon
poseydon
1 yıl
@foreveralone maalesef ki öyle ve ne yazık ki bazı şeylere ihtiyacımız var. ve bir de ne olursa olsun asla yeteri kadar sevilmeyen insanlar var ve ne kadar yaranmaya demeyelim de o kişilere karşı yararlı olmaya cabalamasina karşın asla asla umursanmayan basit bir kişilikten daha fazlası olarak görülmeyen insanlar var. kimse nasıl olduğumuzu merak etmiyor ya da umursamıyor sadece ne yaptığımız onların ilgi alanında.
foreveralone
foreveralone
1 yıl
bu hayatta sadece bu konuda değil her alanda bu kural böyle kimse neye ne kadar ihtiyacin var demez veya hangi koşullar altında bunları sunabildin de demez. ne yaptıysan o dur. değişmek gerekiyorsa değişeceğiz. bak ben çok kırılgan biriydim abartmıyorum kızlardan daha kırılgandım hemen üzülür köşeme çekilirdim bu niye böyle oldu ne yapmalıyım. kendi sorunun değil diğer insanların sorunlarını düşünürdüm napsam arkadaşım mutlu olsa. en ufak şeye kırılan insanken bende umursamaz oldum. onlar beni böyle yaptı. ister istemez sende yavaştan evrileceksin eskisi kadar reaksiyon göstermeyeceksin. mesela öyle tepkisiz kalman ağlayacak olman gibi. sonuç olarak yaşayamıyoruz anasını satayım.
poseydon
poseydon
1 yıl
@foreveralone aynen yaşayamıyoruz. ne yapsak, bize ne yapsalar yaşayamıyoruz belki istediğimiz kadar belki gerektiği kadar belki asla hak etmediğimiz ve etmeyecegimiz kadar yaşayamıyoruz.