amphitrite
amphitrite
1 yıl
gitmekle gidilmiyormuş tıpkı kalmakla kalınmadığı gibi... bazı şeyler hiç değişmiyormuş halbuki insan kendisini bırakabilseydi o zaman gitmiş olurdu sanırım bilmiyorum en azından benim için böyle oldu. bazı şeyleri unutmak çoğu zaman zor olabiliyormuş mesela odamdaki şu kahve kokusu... nereden geldiğini benden başka kimsenin bilmediği, kimselere vermediğim gözüm gibi sakladığım ya da şu defter nereye gidersem yanımda götürdüğüm... senden bana kalan iyi hatırlamamı sağlayan şey belki de gitmek iyi geldi ne dersin ? gülümseyerek bakabiliyorum en azından artık mutlu oluyorum kafamdaki karışıklık biraz çözüldü gibi. sadece şarkılarını dinlerken bir hüzün kaplıyor içimi gerçi senin şarkın yoktu henüz değil mi ? :) gülümsedim evet senin de gülümsediğini hissediyorum nedense bence o kadar da mutsuz ve karanlıkta değilsin. kendini kötü hissettiğin zaman benim ışığımdan faydalan ikimize de yeter çünkü bu ışık. aslında sorun tam olarak şu ki : " yılların getirdiği boşluk duygusuyla kendi içinde bağdaş kurmuş kişiler başka insanlarla birleşerek iyileşmezler" miş. birlikte okuyacağımız kitabı bitirdim ben ve beğendim de ve sanırım şu söz tam olarak seni anlatıyor : " sürekli geçmişe bakan bir kuş var içimizde mazimize yuva yapmış uçamıyor, kaçamıyor kanatları yok... " sanırım ben sana artık iyi gelmiyorum ve şu an bu paragrafların anlamsızlaştığı bir noktadayım. ve daha da fazla anlamsızlaşmadan bitiriyorum cümlelerimi. mutlu olmayı öğren ve mutlu ol.

Yorumlar