dakoh
dakoh
1 yıl
bu gece bir başka kara galiba... evet dostlar sorarım size, bu acıların bir ucu, sonu var mıdır? hayatım boyunca hep "*kimse üzülsün istemem*" dedim diye ben üzüldüm. kimse üzülmesin diye hareket etsem de arka planda, yine yeniden birini üzdüm. ama olsun. varayım ben üzüleyim hiç problem değil, zaten bir sürü dert vardı efkar dağlarımda, en tepede bir yere yeni bir bulut eklendi, hepsi bu... ama inanıyorum ki bir gün dualarım kabul olacak, ve "olsun yeter ki o üzülmesin allah'ım" diye dua ettiklerim mutlu olacaklar ve ben de sadece bu mutlulukta huzur bulacağım. bi atasözü vardı: "annesi evladının tahtını yaparmış da bahtını yapamazmış" diye, gerçekten tahtımı yaptılar da gerisi baya sıkıntılı... yine bir şeyler kaybetmiş gibi hissediyorum ve her zamanki gibi yine hiçbir zaman sahip olmayacağım bir geleceğe özlem duyuyorum. sahi, insan geleceği nasıl özleyebilir? bu sorunun cevabına sahip olmayı isterdim, ama elimde sadece bu özlemin hissettirdikleri var. hani su içerken nefesiniz araya karışır ve sanki çok büyük bir şeyi yutmaya çalışmışsınız gibi bir sancı iner ya boğazınızdan göğsünüze doğru, işte bu özlemin hissettirdiklerinin fizyolojik karşılığı tam olarak da bu. umarım sizler varolmayacak bir geleceğe hiçbir zaman özlem duymazsınız çünkü bu şeyin acısı insan kalbinin kaldırabileceğinden kat kat daha fazla... ve, bu gecenin ve sonraki tüm gecelerin şarkısı hepimize gelsin: fettah can - kahpe diller....

Yorumlar