poseydon
poseydon
sevmek kolay da sevinmek zor be. en son ne zaman yaşadım, sevindim, mutlu oldum bilmiyorum, hatırlamıyorum. her şey bu kadar basitken nasıl bu kadar karmaşık ve bir o kadar da anlamsız olabiliyor, şaşırmıyorum artık. bazı duygular, hisler sadece yaşayanlara ya da yaşadığını hissedenlere aittir. biz kendi hayatına, yaşamına bile eğreti duranlar veya olanlar için yaşamak anlamsız ve sözlükte olmayan bir kelimeden ibaret. yorgun, bıkkın, uykusuz... geçerken günler birbiri ardına, güneşli, bulutlu, yağmurlu, rüzgarlı bir deniz kenarında kumların üstüne atılmış bir denizanası gibi çırpınamaz bir durumda öyle kalakalmış bir vaziyette beklerken sonumuzu bu kadar yaşamak bana fazla diyoruz. yaşamak sözün gelişi zaten ancak sözün gelişi. hani aldığın o ilk nefes ve hatta bazen daha öncesinden nitelendirilirken bu kelime ile ya da bağdaştırılırken kimse sormadı ne kadar yaşadığımızı, yaşayabildiğimizi. sevmekmiş, sevgiymiş, sevdaymış hatta yalnızlıkmış daha ne kadar kendimizi farklı durumlarda olduğumuza inandırıp sadece nefes alarak geçirdiğimiz günlere anlamlar yüklemeye veya sadece kelimelerle anlamlandırmaya çalışacağız? bir gün kalmalı geriye diyerek daha ne kadar oyalayacağız yarınları, dünleri. şimdiler zaten dünlerin gölgesindeki yarınlar değil midir? saatler her gün yeniden başa mı sarar? zaten bir önemi yokta sırasını bekleyen bir soru işte. 192 bin küsür saattir varım ve saatler asla başa sarmıyor gün dönümlerinde. hiçbir saç telinin ilk dökülen saç teli kadar değeri yokken biz ne kadar önemliyiz? ya da böyle bir şey gerçekten var mı? olmasa da olur diye bir söz var ya hani hatta şarkısı bile var hani işte o söz öbeğinin anlamı biziz. tek ve en önemli anlamı. boş siyah bir duvara ateş ediyoruz, elimizde bir silah her ateş ettiğimizde gözümüzden iki damla yaş sağlı sollu yol alıyor çenemizde bir araya gelebilmek için. ancak sadece beş defa ateş edebiliyoruz, daha fazlasını bünyemiz kaldırmıyor ve o göz yaşlarından herhangi ikisi bir araya gelmeden çoktan kendini yitirmiş olan biz, o son nefes anımızda anlıyoruz ki beş farklı yara bir yerden vurmuş bizi beş farklı kurşunla. bir kurtuluşsa eğer ölmek bırakın ölelim hepimiz ve eğer biz olmadan daha iyi bir yer olacaksa dünya, insanlık yeniden varlığını kazanacaksa insanda, ilk kurşunu bırakın kendim kendime atsın. diğer dördünü kim atarsa atsın daha fazla atmayın, biz de insanız ve ancak beş mermilik yer kalmış bu güçsüz ve yaralarla dolu bedenimizde. zaten fazlası boşa harcamak olur mermileri ve göz yaşlarını. zaten onlarda kavuşamadı birbirine, bize kısa onlara göre bir ömür olan göz kapağından başlayıp çene altında biten bu yolda. artık yollar bitmedi. yolların ve mekanın icat edilmediği, varlığının hiçlikte kaybolduğu zamansız insan parçalarında dururken öyle gelişigüzel kendi kurşunumuzla değilse bile bir maganda kurşunuyla zaten öleceksek anlamlı olan hiçbir şeyin anlamsız olan her şeye karışması kadar doğal ve normal olan ne olabilir ki?

Cevaplar

amphitrite
amphitrite
arada sırada yazılarını okumak için geliyorum :) sen sevinmek istemedikten sonra olmaz bunu sen de çok iyi biliyorsun @poseydon
poseydon
poseydon
@amphitrite evet biliyorum ancak ne kadar cabalasakta, cabalasamda ya da herhangi bir cabada bulunmasamda böyle olmak hoşuma gidiyor. bu arada iyi yapiyorsun 😀
amphitrite
amphitrite
@poseydon evet böyle olmak hoşuna gidiyor farkındayım malesef :)
poseydon
poseydon
@amphitrite ne kadar yalnız kalsam, ne kadar yalnı olsam o kadar iyi benim için. bazen çoğullaşmaktan ve topluluk olmaktan bile ne çok çekiniyor ve ve korkuyorum kendi içimde bile...
amphitrite
amphitrite
@poseydon ben de yalnız olmayı seviyorum mesela yalnızken yaptığım bazı şeylerden daha çok keyif alıyorum . ama her zaman yalnız olmak benim psikolojimi çok etkiliyor insanız sonuçta ve diğer insanlara da ihtiyacımız var gülmeye, konuşmaya, eğlenmeye ... bunlara herkesin ihtiyacı var sen de dahil. ihtiyacım yok diyemezsin vardır mutlaka.
poseydon
poseydon
@amphitrite İhtiyaç değil gibi ancak insanın kendisinden uzaklaşması için bazı zamanlar gerekli gibi görünebiliyor. yalnızsın veya değilsin bu durumların hiçbir öneminin olmadığı zamanlar, olaylar var ve bunlar sürekliliğini her zaman koruyor. ve mesele haz, keyif almak meselesi olmaktan çok uzak mesele tercih meselesi olup çıkıyor birden, öyle gelişigüzel bir şekilde :)
amphitrite
amphitrite
mutluluğun senin için anlamının çok başka olduğunu biliyorum ama peki yalnızken de kalabalıkken de mutsuzsan peki... @poseydon
poseydon
poseydon
@amphitrite mutlusun veya değilsin alıştığın zaman hiçbir şeyin önemi kalmıyor. alışmak insanın kendisine yaptığı en güçlü saldırısıdır.
amphitrite
amphitrite
@poseydon alışmak çok kötü bir şey değil mi sence de ? alışkanlıklar hayatımızı zorlaştırmıyor mu? alıştığın bir şeyden koptuğun zamanı düşün nasıl hissediyordun
poseydon
poseydon
@amphitrite alışkanlıkların kendisi acı verici olabildiği gibi kaybı da acı verici ve boşluk hissiyatından ibaret oluyor.
amphitrite
amphitrite
@poseydon düşüncene sonuna kadar katılıyorum. alışkanlıklar mahvediyor insanı en iyisi hiç bir şeye alışmamak ama bu da pek mümkün mü tartışılır.
poseydon
poseydon
@amphitrite İnsan kendisine bile alışkanlıklarla bağlıyken böyle bir şeyin olmamasından söz etmek elbette olmaz ancak insan kendisine kendisinde bile bu kadar tutsakken başkalarıyla yaşamaya başkalarına alışmaya çalışıyor ya bu bir vurgun değil de nedir, başta insanın kendisine, sonra çevresindeki ve tüm insanlara ve insandan geriye kalan insanlığa...
amphitrite
amphitrite
önceden sana kızıyordum ama şimdi daha iyi hissediyorum en azından bence anlıyorum. o kadar haklısın ki ... düşüncelerimi aldın kelimelerle ifade ettin sanki @poseydon
poseydon
poseydon
@amphitrite beni anladığın ve bunun için çabaladığın için teşekkürler. :)
artemis👑
artemis👑
bu sefer şarkını dinlemiyorum ve okumayacağım burda aylardır seni okuyorum ve bir şeyler yazıyorum ama cidden hepsini silip atıyorum şuan.seninle buluşan kıza böyle yapmamıştın.ben sadece bi cümle söylüyorum "poseydonu yayına al bi tanışamadık" diyorum ters bi şekilde başka alakasız cümle kuruyorsun.cidden tamam dedim artık yani.hep bi adım attım iyilikle ama böyle karşilanmak kırdı ve düzelmeyecek.kendine dikkat et ben artık yokum.