unni
unni
kendimi bazen dünyada değilmişim gibi bizim evde unni yokmuş gibi hissediyorum. olmasam da gayet normal olurdu diye düşünürüm. çünkü boş yere ağzımı yormaya konuşmaya bile tahammülüm yok... bazen ise evde birşey olur en son benim haberim olur... evin en büyük kızı olmaktan ve ilk torun olmaktan başka bi değerim yokmuş gibi hissediyorum. zaten sevilmedim de. mal gibi körkütük saf sevdim ama sevilmedim. sonra yaşlandım işte... artık ciddi olgunum... biri olursa hayatımda yine çocuk olabilirim... sevince zaten çocuk gibiyim. sevilir bi özelliğim de yok demekki... ya suratımı beğenirler ya başka dış görünüşümü ya da gözlerimi... hatta sırf gözüm için ilgi çekmeyim diye kahverengi lens kullanmayı bile düşümdüm... öyle yani.. neyse.

Cevaplar

Дан БилзЭрхан
Дан БилзЭрхан
gereksiz şeylerle doldurma kendini