fenomen
fenomen
gece gece üni hayatımdaki fotoğraflara baktım. o herşeyin ilkinin yaşandığı anlar geliyor aklıma. ne kadar geçmişi özlemesem de o anki duyguları özlüyor insan. uniden sonra hiç görüşmediğim insanlarla yaptığım o geyik sohbetlerini , sahilde sarkılar söyleyerek gezdiğim kaldırı , o kendi kafama buyruk olan il dışı gezilerini , evde ilk yemek yaptığım tavayı , evi su bastığı geceyi , kapı komşusu olan öğrenci kızları tavlamak için yapılan numaraları , ilk içtiğin alkolü , üniveristeye çıkarken ki hevesi , mesleğimde kazandığım ilk parayı , param olmadıgı zaman ki uğraşlarımı , yanlış yapmayayım diye dikkat ettiğim arkadaşlarımı , stres atmak için gittiğim gece kuluplerini , eski facebook adresimdeki beğenilere bakarak tanıştığım insanlara baktım üniversitede ilk ve tek aşık oldugum kadını özledim ben. İlk otostopumu , ilk yurt dışına çıkışımı , ilk kamp kuruşumu özledim ben. hiçbirinden artık o üniversite hayatındaki gibi zevk almıyorum. çünkü o heyecan o üniversite hayatında kalıyr. bir daha yaşamak için üni sınavına girdim. kazandım fakat olmuyor aynı tatları aynı duyguları alamıyorsun. heyşey zamanında güzel oldugu sözü geliyor aklıma. yaş ilerledikçe ( henüz yaş 24 ) aklına ölüm olmazsa bu dünyada nasıl sonsuza kadar yaşayabilirsin ki düşüncesi geliyor. İyi ki ölüm diye birşey var. bu dünyada ne kadar iyilik yaparsak ne kadar az kirlenirsek ne kadar çok dost kazanırsak o kadar kazançlı oluruz . İllaki dostlarınla görüşmeye gerek yok. aradan 10-20 sene geçer ve bir ortamda karşılaştıgımızda bu iyi birisiydi sözünü söyletebiliyorsak karşımızdakine kafidir. bilmiyorum çok karışık duygulara soktu beni bu fotoğraflara bakmak ama hayat tam anlamıyla bu sanırım. geçmiş her zaman özlenir. ya gençlik ya anılar yada tanıdıklar....

Cevaplar

anonim
anonim
aaa beni mi özledin :d
fenomen
fenomen
@anonim_bayan gurban olayım şu trollüyü başka yerde yap