poseydon
poseydon
1 yıl
kafam karışık, düşüncelerim allak bullak, bedenim yorgun, kalbim ritmini unutmuş, yerini bilen onurlu cümleler tek tek yitip gitmişler dudaklarımın arasından. anlaşılmayı beklemek, anlaşılmaktan daha zor bir hal aldı çoktandır. zaten hep farklı, çoğunlukla yanlış anlaşılmışlık var üzerimde. ne istediğimi bilmiyorum. ne isteyeceğimi hatta nasıl isteyeceğimi bile bilmiyorum. geçmişten arta kalan bir mutlu olmuşum çoktandır. ve nedense insana geçmişinden pek bir şey kalmıyor. gelecek zaten belirsiz, şimdi ise anlamsızlıktan ibaret. ne diyeceğimi, hangi kelimeleri kullanacağımı, nasıl konuşacağımı bilmiyorum. kaç zamandır avuntulara sığındığımın hesabını bilmiyorum, tutmuyorum da zaten. artık zamanlarındayım kendimin, hayatın ve insanlığın. peki kim yaşamış istediği gibi, kimin sahip oldukları yitirdiklerinden daha önemli olmuş. kurgu ile gerçeklik birbirine karışmış bir halde esir almışken bizi, biz aldanmalarımıza devam ediyoruz. hep önce kendimizi ve hep kendimizi. kendini ararken ruhunu kaybeden ve ruhunu ararken kendini kaybeden ve nedense hep bir şeyleri kaybeder bir şekilde bulurken benliğimizi, hep durumların arkasına sığındığımızı ve ancak onları bulabildiğimizi fark ediyoruz, çoktandır eksilmeye başlayan ve yok olmaya yüz tutmuş benliğimiz göz kırparken yüzümüze yüzümüze, her mimik bir hakaret anlamı taşırken en çok bize, ışıklar anlamsızlaşıp insanların arasından soyutlarken varlığımızı soyut olmuşuz bütün somutluğumuzla. eğer herhangi bir şeyin olmasının bir önemi varsa olmamasının da bir önemi yok mudur?

Yorumlar

poseydon
poseydon
1 yıl
@snorlax bunları söylemenle bir şeyi fark ettim. bir süredir günleri neredeyse aynı ruh haliyle geçiriyorum ve bunu nasıl başarabildiğime dair herhangi bir fikrim yok. tam burada senin problemine yönelik bir şeyler var. sen o anılarından kurtulmak ya da şöyle demek daha doğru olur o anıların etkisinden kurtulmak istiyorsun ancak henüz o anıların ve o zamanki hissettiğin her şeyin seni tam manasıyla mahvetmesine izin vermemişsin ve kurtulmak için yaptığın tek şey kaçmak veye kendini sakınmaktan ibaretken bunu neden başaramadığını sorguluyor ve başaramayacağını düşünüyorsun. şahsi kanaatime gelince ( tecrübe edilmiş) o anılarının seni mahvetmesine izin ver, yüzleş. ve bunları yaparken günlük yaşantına devam etmelisin. İnan ki sandığın kadar ağır gelmeyecek sana, kendini kötü hissedebileceğin bir iki günün ardından artık etkisinden kurtulmaya başlayacaksın ve geçmişin gölgesinde şimdiyi yaşamak yerine sadece bulunduğun zaman dilimini yaşayacaksın. başlarda bu durum da biraz eksik hissettirecek seni (anılarının senin üzerindeki yoğunluğuna göre farklılık gösterebilir) ancak kendini tamamlamaya başlayacaksın.