Rıza Kaan Tangöze
Rıza Kaan Tangöze
hey merhaba yine ben. sahilde otururken birden bire düşüncelere dalmış buldum kendimi. bu düşüncelerin ne olduğunu soracak cesareti kendinizde bulamayacağınızı bildiğimden anlatmıyorum ama sanırım ana fikrine nail olmanızı isterim. olay şu üniversite hayatım boyunca kendim için hiç birşey yapmadım. İçtiğim alkol bile acıdan kaçış yada hatırda kalanları bi nebze olsun unutabilmek içindi. tabi ki bunun yegane sorumlusu bendeniz değişikbiradamdır. ama çözüm önerisi üretemiyorum artık. neden uzun süredir planladığım şeyleri basit bir boş verin arkasına sığınıp iptal ediyorum onu da bilmiyorum. son zamanlarda büründüğüm çekilmez buhran halini de anlayamadım açıkçası kendimi ben bile çekemiyorum. yani ben sıçtım. ne yapabileceğime yada ne yapacağıma nasıl karar verebileceğime dair en ufak bir fikir kıvılcımım yok. psikolojik tedavi gerektiren bir durum yaşadığımın farkındayım. profesyonel yardıma ihtiyacım var. ama vazgeçtim çünkü 3 yılımı hastanede geçirmiş gibi düşünüyorum zaten. hastanelerden gerçek anlamda nefret ediyorum zaten acizlik içerisindeyim kendimi tamamen çaresiz hissediyorum. dedim ya sıçtım ben.

Cevaplar

anonim
anonim
evet hayat zor. zorunu geçtim bazen çok boktan oluyo. ama güçlü durmak zorundasın. kendi içindeki gücün farkına var kendine güven ve inan.bende çok şey yaşadım. ama hayata bakış açım hep pozitif oldu. her yaşadığım berbat olayda yikamazsin beni hayat dedim. her işin olurunu düşündüm, olmazlarla kendimi tuketmedim. bu yüzden arkadaşlarım bana polyanna der. ama bunun polyannalikla ilgisi yok hayat felsefem oldu artık. sende önce kendine inan sonrası gelir zaten.