enguzelmevsimim
enguzelmevsimim
kaybettiğim kendimi arıyorum ıssızlığında gecenin, sokakların. bir ben vardı benden ayrı. bir ben vardi aslinda benimle bir olan. bir ben vardi elinden gelse beni bir kaşık suda bogacak olan. simdi ise o benlerden geriye tek kalan bombos odaciklar. ses seda etmeden ayrilip gitmisler. pismanim onlari kovdugum için. insan alışıyor içerisinde kendisine cevap verecek olan birkaç tane bene. sonra her sey gibi onlar da gidiyor. son kullanim tarihleri geliyor anlaşılan. kim bilebilir? bir hanim kizimiz kaldi geriye. onun odasinin ışığı hep yaniyor. beni yalnizligima bırakmayacak gibi duruyor ama bu gidişle o da gidecek. yorgun düşecek bunca şeyi tek basina düşünüp, kendi köşesinde kendisini yediği için. konuşmuyor. ara sira beynimin tozlu sayfalarini karisitiriyor ve geri yerine geçiyor genç kız. birinin ona yardim etmesini bekliyor sanirim kendiliginden. ama kim edebilir ki? insana kendisinden baska kimse yardim edemez bu konularda. ama o yine de bekliyor. nereden bulduysa, bir umut bulmus kendisine ve bekliyor. kisacasi "öldüm ama hayattayim tarifi çok zor. cıkmaz bir sokaktayim gel bul beni doktor.." diyor aslinda.

Cevaplar