poseydon
poseydon
10 ay
İçimde tek kapılı bir yapı gibi hep aynı yitirişe açılan bir kapı var. bilinememek gibi bir şey olan zaman, sanki yeterince hızlı değilmiş gibi durup beklediğim ve nedense durduğum yerde kaçırdığım bir görüntü gibi ilerlerken hep yanlış bir çaba var sükunetimde. gözlerim sanki görmek istediklerini görmüyor ve bakmak istediklerine bakmıyor gibi bir tuhaf. nedense kaçmış günler hayattan ve geçmeyen birkaç dakikalık bir yaşantı hüzünden ibaret. aradığım bir kendim var ve ne tuhaftır ki bulamadığım bir kendim olmuş bu aramak. sanki hep aynı şeyi yapıyormuş gibi hissettiğim olaylar nedense farklı ve çeşitli sonuçlar ortaya çıkarıyor ve bu durum karşısında ne yapacağım biraz bile bilmiyorum. en ufak bir fikrim olmayan konular üzerinde bir fikir, bir düşünce sahibi olabilmek için gösterdiğim gayret yetersiz ve beni benden uzakta bulunmayan bir şey yapan yaşamak mümkünü olmayan bir şey ve yeni yapılmış bir tarihi eser. oysa ne mümkündür yeni yapılan bir şeyin tarihi eser olarak isimlendirilmesi. mesela kırmızı gözlerle etrafta dolaşan ve gördüğü her yapıya, nesneye, kişiye ve olaya daha bir kırmızılaştırarak gözlerini bakan bir tarafım var ve yenik düşmüş bir asker kadar buruk ve gururlu ve bir tarafı açlık çeken bir çocuktan ibaret bir yaşamak.

Yorumlar

poseydon
poseydon
10 ay
@su umut stokları tükenmekte hatta bitme sınırına gelmiş zaten tevekkül ve şükür de olmasa hayatımızda zamanla aldığımız her nefes bir zehir gibi zuhur edecek bedenimize. belki güzel günler yakında belki hiç gelmeyecek ama bu beklemekte bir şey var. umudun son kırıntılarını da feda edebileceğimiz bir şey. sanki her şey bir umuttan ibaretmiş geliyor bazen ve zaten o da olmasa nice olurdu halimiz.
poseydon
poseydon
10 ay
@su İnşallah.