poseydon
poseydon
9 ay
her seferinde aynı yere bakarak ve hep farklı yere gözlerimi bakarak ne görmeye ya da ne bulmaya çalıştığıma dair herhangi bir fikrim yok. ummadığım bir şekilde hüzün, umutsuzluk ve çeşitli hisler bulduğum ve farkına varmaktan asla hoşlanmadığım durumlar karşısında kalmaktan ve hep farklı bir düşünce ile yüzleşmekten huzursuzum. bilmediğim bir tarafı olan bu karanlık sanki yalnızlığa benziyor bir şekliyle. bulutsuz gelen bir gün nasıl bu kadar karanlık olabilir ki gözlerimde, anlayamıyorum. hissetmediğim bir tarafı olan hatıralar her defasında farklı yerimde bir eksiklik oluştururken hep kendini deşen duygular bir ıssızlığa sürüklüyor her şeyi. unuttuğum ve nedense bir tarafından asla hatırlamayacak olduğum anılar hep aynı yerden bıçaklıyor acılarımı. hatırlamak bazı şeyleri, neden bu kadar zor ve bazı şeyleri anımsamak neden bu kadar acı verici. önümde uzanan soluk ışıkların bu kayıtsızlığında bir şey varmış gibi hissediyorum ve her şey isimsiz bir sokağa dönüşüyor bir anda. arkamda açık bırakıp çıkmak istediğim milyon kere kilitlenmiş gibi bir talihsizlik ile uyanıyorum mevcut durumumun acınası haline. seçimlerin saçmalığı ile düşünüp kafa yorduğum bir yorgunluk kalıyor geriye ve sanırım hep yanlış olan tarafa geçiyorum ki yoksa bu yenilgilerin bi anlamı olmaz. bulunduğum ve asla bulunamadığım olaylar gelip geçici bir hevesmiş gibi yeni yerler ediniyorlar sürekli kendilerine ve bilmemek gibi bir şey oluyor bu gökyüzü ve zaten insan anlaşılmamak gibi bir şey olmuşken bilinememek gibi bir şey oluyor bu yaşamak. israrla önümü ilikleyip çıktığım dışarılar ve kaçtığım içerilerde nedense kendimle baş başa kalıyorum kalabalık olan her yerde. kalabalıklar insan kendini daha da yalnız hissettiriyor. yeterince yalnız değilmiş gibi her insan bir tarafından ayak uydurmaya çalıştığımız toplu hep aynı çelme takıyor bize ve artık ayağa kalmak gibi bir niyetimiz hatta düşünce ve umut kırıntısı bile barındırmayan durumlar sonucunda zamanın en vakitsiz yerinde kısılıp kalmak mümkün oluyor. zaman hızlı, çok hızlı ve biz ayağa kalkamayacak kadar yorgun bir şekilde bekliyoruz ağır vasıtaları. ve kaçırıyoruz sürekli bir yerinden yaşamayı. belki de asla yakalayamadığımız yaşam bir tarafından cezbediyor bizi ve sanırım bu sebeple döküyor bunca kan insan soyundan. hep kendini yaralayan ve kendisiyle birlikte başkalarını bu duruma düşürmekten asla kaçınmayan bir vicdansızlık hakim bu kutu kuyulara ve zaten yenik sayılırız tutunmaya çalışmakla. aradıklarımızı bulamamamızın bir çok nedeni olduğu gibi yanlış sebeplere ilerlemekten ve doğru olan her şeyden kaçınmaktan da alıkoyamıyoruz kendimizi. yitirilen bir hayat zamanı eskimiş, tarihi geçmiş, küften şekli değişmiş ve yapısı başkalaşmış bir kimsesizlik gibi çöküyor üzerimize ve bir tarafından kendini yitirmeye devam ediyor her seferinde insan.

Yorumlar

anonim
anonim
9 ay
we should speak this subject instgra.
poseydon
poseydon
9 ay
teşekkürler @anonim_bayan konuşmak anlaşılmak evresine ulaşamadığı zaman tamamıyla can sıkıcı bir durum olabiliyor.
anonim
anonim
9 ay
i trust myself so much.. i wanna speak and help you.
poseydon
poseydon
9 ay
@anonim_bayan değişik bir talep ve açıklama olmuş. kendine olan bu güvenin sebebi nedir?
anonim
anonim
9 ay
yaşanmisliklar kadar yasanamamisliklarin tecrübesi..
poseydon
poseydon
9 ay
@anonim_bayan peki hangisinin daha tehlikeli olduğunu söyleyebilir misin?
anonim
anonim
9 ay
yaşamın ta kendisidir fakat o tehlikeyi minumum seviyeye indirip,zarardan cok kâr edinilmeli tecrübelerde.yazını okudum sadece,üzüldüm bir nebze. bir cok sey biliyorsun ama sandığın kadar değil,biraz daha fazla değil.
poseydon
poseydon
9 ay
@anonim_bayan zaten tecrübe denen şey hatalardan ders çıkarılıp bu derslerden kar edilmesi durumu değil midir bir nevi. bu arada üzülme, boş ver gitsin zaten her insanın yeterince derdi var. bir de pek bir şey bildiğimi söyleyemem.
anonim
anonim
9 ay
ve anılar ve acılar ve kayip edilisler ve zaman... tüm cevaplarin icinde gizli. öyle bir bilincalti ile yazmissin ki... ne yasarsan yasa hayatta,hersey insanlar icin bunu unutma. evet,yasam tehlike,yasayabilmek mucize,yasayamamak tecrübe ama tüm bunlari barindirabilecek kadar da güçlü olmalidir insan.. sanıyorum biraz
fazla zayifsin duygularinda. bu durumu çöz gerisi gelir zaten.
poseydon
poseydon
9 ay
@anonim_bayan duygusal yönden zayıf olup olmadığımı bilmiyorum, zaten hiç merak da etmedim. bir de zayıf olmak ya da güçlü olmak değişkendir ve görecedir. sadece daha iyi olabilmek için çaba harcıyorum o kadar.