poseydon
poseydon
5 ay
gözlerim sürekli uzaklardaki karlı dağlara takılıyor. ne arıyorum, ne görmek istiyorum bilmiyorum. ancak bir şeyler var bu dağlarda, bakışlarımı üzerine çeken bir şeyler. bazı günler dışarı adımımı atmıyorum. buna gerek de duymuyorum. sonra birden bir hapsolmuşluk hissi sarıyor bedenimi. ruhum çekilmiş gibi cansız, soluksuz ve tekdüze geçiyor günler. zaman, sanki bir hayalden ibaret, sürekli erteliyor kendini. ve hayat; yaşayamadıklarımızın özeti gibi bir şey oluyor. tutunduğumuz, tutunmaya çalıştığımız bir yaşantıdan başka hiçbir şey kalmamış elimizde. son umutlar, son çırpınışlar, tükenmiş hayaller, kırılmış düşler kalıyor her insandan geriye. hayalleri kadar var olabilme şansı sunulan insanın hayalleri parçalanıyor gözleri önünde ve bu yüzden mi bilinmez, insan korkar ve kaçar olmuş kendinden bile. kendine bile gelemeyen insan kime, nereye gitsin ki şimdi, bütün bu olanların sonucunda. bir şeyler çoğalıyor etrafımızda ve çoğaldıkça sanki bir şeyleri sömürüyor gibi bir halleri var. hayat kısa, insan küçük, zaman hızlı, anılar yaralı, hatıralar kayıp, hayaller yılgın ve zaten yitik kalmış her şey. günler mi güzel, geceler mi karar veremiyor ve kendimizi bir iç sıkıntısının içinde buluyoruz.

Yorumlar

💜
💜
5 ay
ruh halimi kısa bir özet için teşekkürler posi🙏