snorlax
snorlax
... kitabı bittikten sonra gece lambasının ışığını kapatıp karanlıkta sessizliği dinlemeye çalıştı. kulağa garip geliyor değil mi? her zamanki gibi tekrardan canlandırdı kafasında okuduklarını. tekrar ağladı, tekrar güldü. sonra anılarını canlandırırken buldu kendini yine, yeniden. tekrar ağladı, tekrar güldü. bir şarkı açıp her şeyi bir kenara bıraktı. olmak istediği yeri hayal etmeye başladı. evini hayal etti. kitaplığının olduğu odayı, pencerenin önündeki koltuğunu, çiçekleri sulayıp şarkılar söyleyen insanı. akşamları dostlarıyla balkonda yapılan muhabbetleri. kahkahaları, dertleşmeleri... ve içten bir dua etti. İnşallah... bir defteri var içinde sevdiği bir origami. sürekli yanında taşır. komodinin üzerinde onu gördü. sayfalarını karıştırıp origamisini buldu. bir zaman önce birini gördü. gördüğü anda anladı kim olduğunu. fakat ses etmedi. eğer tekrar görürsem bunu hediye ederim belki diye düşündü. ne hikmetse buna da ihtimal vermiyor aslında. bu düşünce ufak tebessüm oluşturdu yüzünde ve gözlerini kapatıp uyumaya çalıştı. hayat hiç ummadığımız şeyleri karşımıza çıkarıyor. bazen sessiz kalıyoruz bazen birkaç sözümüz oluyor. bu aralar sessiz olmak var görünürde galiba. bakalım yeni günler, aylar neler getirecek...

Cevaplar