liseli
liseli
2 ay
oldukça zorlu ve ilginç bir dönemden geçiyorum. 2-3 hafta önce "yazacak çok şey var. bahsedilecek bir çok malzeme var." demiştim. fakat öyle bir zaman dilimindeyim ki, hiçbir şey yazasım yok. yazma isteğimin olmamasının sebebi çalıştığım işin fiziksel yorgunluğu değil, zihinsel çöküntü.

hayat enerjim, motivasyonum sıfır. dehşet verici bir şekilde, boşluktaymış hissi var ve aynı zamanda hissizlik de var. çok değişik oldum. "gurbet" adını verdikleri şey pek yaramadı bana. günlük olarak konuştuğum kelime dağarcığım 10-15 basit kelimeden oluşuyor. konuşacak, muhabbet edecek kafa dengi kimse yok. bir yandan da ailem ve akrabalar dırt dırt kafamı ütülüyor. oğlum o bölümü seçme şunu seç. biz şu öğretmenlerle konuştuk bölümünü hiç beğenmediler vs vs.

bakalım, yavaş yavaş düzelmeye başladım gibi ama tam emin değilim. akşamları yürüyüşe çıkıyorum, farklı insan yüzü göreyim diye fakat 2-3 kere neredeyse araba çarpıyordu. resmen yürümeyi unutmuşum. berbat bir ortamda ve dönemdeyim. üniversite konusunda da (daha doğrusu akademik kariyer anlamında gelecek planları diyelim) kafam karışık, fakat ben hiçbir şey düşünüp karar verebilecek durumda değilim.

rüyalarda da sıkıntı kaçınılmaz oluyor. günlük psikoloji berbat olunca, sürekli duygusal değişim yaşayınca, bazen neşeli, bazen hüzünlü melankolik, bazen başka duygusal durumlara bürününce rüyalar da kötü oluyor.

neyse, yine içinizi kararttım :) ben de kendimi bu şekilde görmeyi pek sevmiyorum ama, elde olan bu.

Yorumlar

worlaq
worlaq
2 ay
bişeylere kafa yorup düşünme o anı yaşa. çünki ilerde yapacak vaktin zamanın olmayacak düşünecek zaman bile bulamayacaksın. canın ne isterse onu yap hiç bilmediğin bi ortama git konuşmaları dinle konu halkında soru sor arkadaş edin saç şeklini değiştir alışkanlıklarını değiştir işeride hiçbirini yapamayacaksın. şu anda ben haftanın 7 günü günde 18 saat çalışıyorum yemek yemeye vakit bile bulamıyorum. üniversite hayatının kıymetini bil