snorlax
snorlax
etrafımda her gün yeni bir tuğla ekleyerek yükselttiğim bir duvar var. ne birini yaklaştırıyorum ne de ben çıkabiliyorum. aslında böyle olsun istemiyorum fakat bir şekilde yine kendimi geri çekmeye çalışırken buluyorum. kızıp, bağırıp, çağırabilirim ama hem büyüklerime saygısızlık yapmak istemediğimden hem de bir arkadaşımın kalbini kırmak istemediğinden çok da seslenmiyorum. geçiştiriyorum yalnızca. İnsan kimi zaman yalnız kalmak ister buna anormal bir olaymış gibi yaklaşıp gereksiz pek çok kuruntu yaparak daha çok canımı sıkıyorlar. aslında kısıtlanmış bir hayatım yok fakat daralıyorum bazı bazı. sanki bana öyleymiş gibi bir atmosfer çizilmiş ve kabul etmiş gibi hissediyorum bazen. sanırım artık kendi başıma yaşamak istiyorum. eve geldiğimde aileme söyleyemeyeceğim bir sıkıntım ya da üzüldüğüm bir şey olduğunda dışarıda ara sıra büründüğüm o 'iyiyim' havasına girmek istemiyorum. İnsan evine girdiğinde rahat olmalı fakat ben rahatça orada bile derdimi yaşayamadığımdan sürekli bir birikim oluyor gönlümde. ağırlaştıkça yeni bir tuğla koyuyorum o yükselen duvara. ailemi ve arkadaşlarımı seviyorum. benim iyiliğim için pek çok şey yaptılar ve yaparlar da buna eminim. sadece başka türlü şeyler var fark etmedikleri. tek istediğim huzurlu bir yaşam ve gerektiğinde yalnız başıma bile sorunlarımı içesine yaşamak. umarım kısa zamanda gerçekleşir. İyi akşamlar dedikodu meclisi. esen kalın...

Cevaplar