aden
aden
11 ay
lise birinci sınıfın yarıyılına az kalmıştı.gözlerime bir göz değdi ve o an kalbim yerinden çıkacaktı ve içim kelebeklendi işte.sonra bu sevgim ilk gün ki heycanım ve mahzunluğu ile tam dört sene sürdü.açılmadım,haberi olsun istemedim.ondan utanıyodum gözlerimi kapattığım da yüzünü hatırlayamıyodum,o kadar az bakmıştım yüzüne.kaçamak kaçamak bakıyodum.yanında bulunan her kızdan nefret ediyordum.4.sınıfta bile yanından geçerken nefesimi tutuyordum.saçma sapan sakarlıklar yapmayım diye.bir gülüşü ömre bedeldi sanki tüm gün leyla geziyodum.(masalarından sandalye almam gerekmişti.o sırada masadakilere günaydın dedim.oda gözlerini hafif yumup gülümsemişti.o gün ki heyecan ve tüm gün süren mutluluğum anlatılmaz.)sonra bununla hep filmlerdeki gibi çarpışıyoduk,karşılaşıyoduk.bir kapıyı açardım karşı karşıya kalırdık.ama ben utanmış şekilde hemen uzaklaşırdım.ağlardı ağlardım.endişe duyardım onun için.arkasından işlerini toplardım.bilmesini de hiç istemezdim.sonra bir gün biseksüel olduğunu öğrendim.saatlerce ağladım.ama ne oldu biliyomusunuz yine sevdim.yüzünü gördüğümde anne ve babasının melek olduğunu düşünüyodum.taki üniversitede iki ay geçti ve unutucam deyip.onun için yazdıklarımı,fotoğrafını ve onundan kalan şeyleri atanakadar.sevgim bitince aslında tipli bir çocuk olmadığınıda gördüm.(herkes tipsiz diyordu inanmıyorum)yani aşkın gözü kör aşık olunca tipide güzel geliyor huyuda...
sonuç olarak bir daha kalbim öyle atmadı.artık ne ona ne başkasına duygu hissedemiyorum.acaba birisini tekrar öyle temiz sevebilirmiyim bilmiyorum.kalbimin çarpışını hissedermiyim.

Yorumlar