üniden mezun olalı 3 yıl oldu. üniye ilk kayıt yaptırdığım zamanlar bulmuştum burayı da.. hatıralar dün gibi sıcak.. samsun bana çok güzel şeyler kattı, çok güzel insanlar, nice unutulmaz anılar ve bolca hayat dersi.. hayatımın aşkı zannettiğim adam hayatımın en büyük dersi oldu. o benim eşim, ailem derken cehennemim oldu. onun yüzünden samsunla ilgili hiçbir sey duymaya tahammülüm kalmadı. şu an 7 yıl önceki o günden çok daha gerideyim. o zamanlarda en azından umudum vardı, hayat ışığım vardı. güzel bir yerlere gelirim zannediyordum. her imkanı değerlendirmeye çalıştım olmadı. en son kpssyle şansımı deniyim dedim, o da elimde patladı. keske şu an şu siteye 7 yıl önce kayıt yaptırdığım ilk güne geri dönsem, o heyecanı yeniden yaşayarak... o günleri çok özledim.. umarım bundan sonraki her sey geçmişimi özletmeyecek kadar güzel olur..

''birisi olacaksa geçmişimi merak ederek değil, geleceğimi hayal ederek gelsin.''

bundan seneler önce bana bir şans verilecek olsaydı, bu şansın hep geçmişi değiştirmek olmasını isterdim. İsterdim çünkü yaptığım hataları düzeltmenin her şeyi düzeltebileceğine inanırdım. İnançlarım doğrultusunda vardım ve gelecek için çabalamayı koca kafamın sağından, solundan, önünden, arkasından, içinden geçirmezdim. benim skalamda doğuşum ve geçmişim varken bugünüme, geleceğime dair hiçbir şeyim yoktu. İnsanların kafalarını yastığa koyduğu an söyledikleri o ender “ulan! keşke şunu da söyleseydim” cümlesini ben yaptığım hatalara karşı “bok vardı da yapmışım, “keşke” yapmasaydım.” şeklinde söylerdim. geçmişe karşı tutum ve takıntılarım ile hayatımı alt üst ettiğim zamanlara dahi şahit oldum, tanıklık yaptım. yeri geldi kolay kalktım, yeri geldi yine kalktım yani. :d İnsan isteyince başarıyor ben çok zaman sonra buna inanır oldum. eski düşüncelerim yerini hep “kim ne derse desin, ne düşünürse düşünsün çok da umrumda ben kendim için varım.” cümlelerine bıraktı. çok zaman sonra fazlası ile vurdumduymaz bir kimliğe büründüm, çoğu şeyi ki bu şeyler bir hayli fazla umursamaz hale geldim. geçmişimi unutmaksızın bugünüme ve geleceğime odaklandım. geçmişi istesem unuturdum da “geçmişini unutanın geleceği olmaz” sözlerine kanıp unutmayı reddettim. reddetmiş olmam aynı hataları yapma eşiğine geldiğimde kendime ket vurup “yapma be, yaptın zamanında bir halta yaramadı.” diyerek geri dönüş yapmamı sağlıyor. şu sıralar; bugünüm güzel, geçmişim umrumda değil, geleceğim muamma olsa da benim geleceğim yarınlar frank ve o gelecek bana ait. yani şöyle ki bundan seneler önce bana verecekleri şansı, vermediler hiç ama olsun. bugün karşıma geçip “bir şans kazandın seni çılgın, ne istiyorsun?” şeklinde sunsalar, bu kesinlikle geçmişimdeki hataları amaçsızca telafi etme isteği ile heba olmaz. olmaz çünkü etmem, beni seven böyle sevsin. ben olur da böyle bir şans sunulursa diye "ne istesem" şeklinde düşünürken varsa hatasız bir kul, atsın ilk taşı bekliyorum.