toplanın üniversitedeki en büyük vicdan yaptığım olayı itiraf edecem. daha birinci sinifim o zamanlar. tramvaya üniversitenin ordan binbir bir gurle bindim oturmaya yer buldum. bide meydana kadar gidicem, zaten yorgunum hiç yer veremem bugün dedim. neyse yanıma da o zamanlar çok güzel bir kız oturdu. (şimdi muhtemelen göreve başlamıştır) neyse. oh diyorum iyi, en azından yaşlı amcaların sohbetini çekmek zorunda kalmam. neyse daha birkaç durak olmadan tıklım tıklım oldu tramvay. birkaç tane teyze geldi önümde durdu, teyze dedigime bakmayın 40 yaşlarında en fazla. arkadaşlarından geliyorlarmis. bir sürü koltuk boşaldı oturdular ama hala yerlerinden kıpırdamadı teyzelerimiz. İnatla benden yer bekliyorlar. dayanamayıp seslerini yükseltip konuşmaya başladılar. bu zamanın gençleri çok terbiyesiz saygı nedir bilmiyorlar da şudur budur. bikac kişi bu laflarını duyunca yer vermeye kalktı yok inat ettiler. hala bana laf sokuyorlar alttan alttan. ya zaten o kadar yorgun olmasam yer veren biriyim. İlk defa vermeyeyim demiştim. sonra kafamı kaldrdm herkes bana sinirli sinirli bakıyor. dedim nerdeyse dayak yiyecem bu işten siyrilmam lazım. operanın oradayken. aklıma bir şey geldi. önümdeki direklere tutunarak ayağa kalktım. sonra biraz ilerleyip teyzenin kusura bakmayın size yer verilmedi, benim bacağım sakat olmaz ben bile yer verecektim size özür dilerim dedim. sonra kapıya kadar ayağımı sürüyerek geldim. tramvaydaki tüm bakışlar teyzelere döndü. herkes vicdansız gözüyle baktı. kapıdan inip yavaşça tramvayın uzaklaşmasını izledim :) buda böyle bir animdir.

(bu bir öneri yazısıdır)
önceki yazımda birinci sınıf kardeslerime biraz tecrübe paylaşmaya calismistim. simdi aklıma gelen birkaç şey daha söyleyeyim musadenizle.
1) öncelikle samsuna yeni gelip aksama kadar yurtta yatarsaniz hiçbir şey elde edemezsiniz.
2) yurtta olduğunuz zaman da kitap okuyun, sohbet edin, insanlarla tanisin
3) yurttan çıktığıniz zamanlarda kendinize okul haricinde gideceğiniz bir yer daha bulun, ilgi alaniniza gore bir yer
(İgne deligi gençlik merkezi ne gidip ücretsiz kurslardan ve egitimlere katilabilirsiniz. yada üniversitenin 50 den fazla kulübü(topluluğu) var, omütit (tiyatro) karikatur, yaşayan kütüphaneler vs vs. hepsine bir göz atmaniz gerek en azından neler yaptıklarına. bunlar da olmadı ben dağ bayır gelecem diyorsanız omüdak var dağcılık kulübü doğa yuruyusleri, zirve tırmanışları. kamplar vs yapıyor. bunlar benim gidip belirli zaman geçirdiğim memnun olduğum yerler daha niceleri vardir kim bilir. kalkın ilginiz olan yeri bulun ve aktif olun.
4) benim kuluplerle isim yok bikac arkadaşım olsun onlarla gezeyim tozayim derseniz. İnsanları tanırken hemen guvenmeyin pat diye. sonra bir yanlış bir sürü doğruya mal olmasın. her neyse arkadaş seçiminizi iyi yaparsaniz zaten. en sıkıcı yer bile eğlenceli olur. ama daha da eğlenceli olabilecek yerler bulun.
5) ayrica samsuna kadar gelmissiniz ve bence şunları yapmadan mezun olmayın.
*akdağ'da kayak*
*nebiyan dağı kamp*
*omü gölet piknik*
*vezirkopru kanyon gezisi*
*ladik de hamam*
*amasya ya trenle gitmek*
*bafra kuş cenneti gezisi*
*ordu teleferikten sonra manzaraya karşı cay sigara*
*atakum sahilde gün doğumu izle*
*sinop erfelek selalerine git*
6) yok ben arkadaşlarım olmadığı zaman ne yapacağım diyenler:
*bakku cafe* var samsunda omurevlerinde internetten adresini bulursun zaten kitap&cafe git oraya çayını ic kitabını oku
*hatta ılgın varsa dergi çıkarıyorlar bakkudergi diye yazını gönder, dergi yazarlariyla konuş.
*şiir gecelerine katıl, sinemaya git.
yok ben hala daha yurtta yatıp insanlardan kaçmak istiyorum hayatımın en güzel zamanlarini bisa harcamak istiyorum diyorsan sen bilirsin.
*** son olarak: hep o meşhur soz vardır ya(sırt çantamı alıp çekip gitmek istiyorum her şeyi arkada bırakıp ) diye. heh işte ne zaman bunalirsan yap onu. sadece sosyal medyaya yazıp bırakma. hiçbir seye ihtiyacın yok nefes alabiliyorsan. bir tek inanman ve istemen lazım. nereye istersen gidebilirsin otostopla çekinceleri ön yargıların varsa hicbirini yapamazsın. facebook tan interrail türkiye otostop grubu var girin bakın 50 binden fazla genç neler yapmis gorun. sözlerimi otostop grubunun sloganı ile bitiriyorum.
yola çık yol açık.!
(yapmak isteyen her yol açık hemde)

oturun hele birinci sinif kardeşlerim bir iki şey söyleyeyim belki aklınıza gelir.
öncelikle kimse aynı hayatı yaşamıyor bende oldu diye sizde olacak değil. ama şunu unutmayın. üniversite hayatın son tatilidir diye bi lafla geldim üniye. ve öyle olduğunu da dusunuyordum. 4 yıl boyunca hayatımın en güzel zamanlarını da yaşadım en acı zamanlarıni da. aci derken. gercekten acı. sadece sevgili acısı degil. babamı kaybettim en değer verdiğim insanları kaybettm gozlerine bakmaya koyamadigim sevdiğimi kaybettm. koca bir omurdu üni benim için. yüzlerce hatta binlerce insanla tanıştım. samsuna karış karış gezmekle kalmadim. üni den önce pek il disina cikmamis biriyken unide 48 tane il gezdim. turkiyede gitmek istediğim neresi varsa gittim gordum. zengin olduğum için değil ama. zenginlerin bile sahip olamadığı zamana sahip olduğum için. ve hep şunu prensip edindim. bir hayalin varsa peşinden koş. asla denemedigin icon pişman olma. param yoktu otostopla gittim. kalacak yerim olmadı çadır kurdum. konuşacak kimsem olmadığı zamanlar oldu aldım kağıtla konuştum. en çaresiz hissettiğim anda yalnız kaldım ama yine ayağa kalktım. 4 yıl boyunca öyle bir hayat yaşadım ki bir ömre denkti. anlatmaya kalksam saatler surer. ama anlatamayacagim hiçbir şey de yasamadim çok şükür. kızları bir nesne değil benim gibi insan olarak gordum. onların da abisi babası var diye düşündüm. sevdim ama gozyasi dokse ben boğulur gibi hissederdim öyle sevdim. kısaca önünüzde bir daha asla bulunmayacak bir 4 yılınız var ve inanın hayatınızın en güzel yaşları. görmek istedgniz neresi varsa gorun. yapmak istedgniz ne varsa kimseye zarar vermeden yapmaya çalışın. hayallerinizin peşinden koşun. gunlerinizi sabah akşam peste batakta geçirmeyin. eve kız atmak için eve çıkmayın. kızlara obje gözüyle bakmayın. İnsanlarla konuşun ama dertlerine yardımcı olmak için konuşun. kimseyi kifayeti yada konuşması dili rengi yüzünden yargılamayin. edebi edepsizlerden öğrenmek zorunda kalmayın. unutmayın. bugün yaptığımız her davranış yarın çocuklarımızı yetiştirecek nesli etkiliyor. eve attiğimiz her kız, bi gelinliği çöpe attırabiliyor. ey delikanlı kardeşim. kızına nasıl davranılmasını istiyorsan öyle davran kizlara. ey güzel kız kardeşim hayatını yaşarken evlenecegin insanı da dusun. babani da anneni de çocuklarını da. kadın erkek eşit değil maalesef sen daha değerlisin. ama bu değerini ayaklar altına aldırma. her neyse ahlak bekçisi degilim ancak kendi yapmadigimiz şeyleri başkalarından bekliyoruz. her geçen gun iyice saga sola saldırıp güzel bir gelecek güzel bir nesil bekliyoruz. biz düzgün olmazsak eger. gelecek nesil insanlığı unutacak. son sözüm şudur ki hayatını yaşarken cesur ol ve insanlara saygılı ol. empati nedir iyi kavra. bir hayalin bir geleceğin olsun. bir gün ömrün kaldıysa. birine faydan. somurtkan bir yuzde gamzen olsun. biz toplum olarak her şeyi çok biliriz ama yine de bunlar aklında bulunsun :) saygısızlık ettimse affola. hayırlı geceler.

arrrrkadaşlar sizin eliniz kolunuz uzundur bana izmir olur antalya olur muğla olur güzzzzel bir otel öneriverin be. villa da olur sorun değil 😌 yeterki tatil krizimi biraz hafifleteyim

eşref-i cemâl sahipleri, hakiki zerîn mûy-ı serdir.

naber gelmedi senden bir haber merak ettim diyen ünlü düşünür hande yenerin sözleriyle giriş yapmak istedim… gidiyoruz geliyoruz ve her şey bıraktığımız yerde. bayılıyorum bu siteye seni hiç yormuyor üzmüyor. şimdilerde twitter’da ütücülük yapsam da zamanında burada kafa ütülediğim kadar iyi işçilik çıkaramıyorum :((( ay çok yaşlandım ya üzüntüden bayılasım falan geliyor bazen. utanmasam 30 yaşında olacağım… benim için tam bir hayal kırıklığı. 27 yaş sonrasını yaşamak zorunda kalmam kıyamet falan kopar sanmıştım. rezalet gerçekten!!! allahım hesap sormak gibi olmasın ama bizim bir kıyamet vardı??? neyse şimdi benim yaş bunalımım yüzünden yeni evlenecek genç arkadaşlar ve yaşamaktan mutlu insanlar mağdur olmasın. kıyameti manifestlemiyorum rahat olun. bu arada manifestin yeni şarkısı süper olmamış mı? soru sormadım sakın cevap vermeyin. ajda pekkan olaaaay olmuş. sizi seviyorum (hepinizi değil) hoşça kalın 💋

İnsanın kendine söylediği en büyük yalan bu boş yere kendi kendine yalan söyleyip can sıkıyorsun

düğün davetiyesini görüp siteyi hatırladım… hayırlı uğurlu olsun minarliqueeee. İnşallah birbirinize güven ve huzur verdiğiniz mutlu bir yuvanız olur🤲🤲🤲 evlilik çok korkunç bir şey ama beraber üstesinden geleceğinize inanıyorum💪 allah yar ve yardımcınız olsun🌟🌸💜

öncelikle sitemizdeki yeni anne olmuş veya olacakları sonra tüm annelerin anneler günü kutlu olsun.

cümleten selamlar, hepiniz iyisinizdir inşallah, senelik girdimiz bugüne nasipmiş. yıllar önce, hiç görmediğimiz insanlarla, sabahlara kadar güldük, eğlendik, çok güzel vakitler geçirdik, bugün oldu haftaya gerçekleşecek nikahıma davet ediyorum bu insanları, buraları hep hatırlamak ve bugün olduğu gibi her daim içimizi dökebilmek ümidiyle vesselam herkes iyi olsun, herkes için hayatta en iyisi olsun inşallah.

beni 11 yıl önceye at , vallahi bak herseyi cok guzel yapıp geleceğim.

şu yazıyı yazdığım anı asla hatırlamıyorum, benim b12 sizlere ömür galiba

4. yüzyıl roma dönemine ait "apicius - cookery and dining in imperial rome" adlı kitabı okuyorum. mükemmel yemek tarifleri var. mutlaka deneyin.

reklam değildir.

per aspera ad astra

buradaki eski yazilarima baktikca kendimdeki degisimlere inanamiyor hala yasayabildigim icin kendimle gurur duyuyorum.insanlar geldi gecti, hayatmdaki donemler geldi gecti,
cezaevi olaylarim oldu ama hepsi geldi gecti.sevdiklerim kaldi ve tum nefrete ofkeye karanliga melankoliye, inthar egilimine ragmen kirinti kadar kalmis umutlarim ve 1 tanecik dostum ile bugun hala hayattayim.isin en ilginci hayat aslinda istediklerimi verdi, cok guclu olmak istedm-akil sagligm test edildi, rahat bir is istedim, cnnet gecirecek kadar test edildigim, adeta tecavze ugruyormus gibi hissettigm halde yine de icime atarak sabrettigm, ust uste gunde 4 5 saat uyku uyudugm ve yetersiz beslendigm yine de tum bunlara dayandigim anlardan gectim cok sukur kendi islerimizi benm sabrim, kiz kardesimn ve annemin fedakarliklari ve biricik dostumun sevgisi ile kendi acimdan bilgisayardan telefondan halledicek kivama getirdik, seytandan beter babam her gun yanina cagirir baski kurar her seyden nefret etmeme sebeb olur icimi kinle doldururdu ama o anlardaki sabrim sayesinde bugun daha iyiyim, kendimi psikopat ve sosyopat sanirdm aslinda sadece muhtemelen asperger sendromundan muzdarip olan, surekli psikolojik siddet gormekten, sevgisizlikten, ilgisizlikten, yoksulluktan kaynaklanan asaglk duygularni saplantli sadist dusunceler ile ustnluk kompleksine cevirmeye calisan bir cocukmusum.ekonomk krizde hayatmda uzun zaman sonra ilk defa proteinli beslenebiliyorm, kaliteli giyinebiliyorum, ilk defa kaliteli 2.el olmayan telefon kullaniyorum normalden biraz hizli yaslandim, kilo aldim erkek tipi sac dokulmem ilerledi, kekemeligm artti ama hayatmda ilk defa mutluyum ve maddi acidan en mutlu donemimi yasiyorum.dahasi ekstradan kendi islerimi kurmayi planliyorum

tum bu tecrubelerden cok dersler cikardim, cezaevinde kogusta konustugm kisilerden aldigm hayat dersleri olsun, sabrimin gercekten mukafatni aldigmi hissetigm bugunler olsun, insanin her seye ragmen icindeki cocugu korumasi, ruhunu korumasi, herkesin cikari icin, hirslari icin gozunun dondgu, seytana donstgu bu dunyada umutlu olabilmesi, iyi kalabilmesi, nefretten tamamen kurtulamasa da nefretinin hakimiyetinde olmamasi, nefretiyle eyleme gecmemesi kaderini ve kimligini belirliyor

tum bunlari neden yaziyorum cunku bir gun hayatm tamame iyilestiginde buraya yazacagma kendmi ikna etmistm ve ilk defa melankolik ben umut ediyorum, istiyorum, inaniyorum ve cabaliyorum ayrica burada tanisip 8 yil once 1 kere yuz yuze bulustugum birini ruyamda gordum bu sanirim bir isaretti

evet agir ateist ben artik isaretlere ve sanirim birazda tanriya inaniyorum.nefretle dolu dusuncelerimi tamamen asamamis olsamda olumlu dusunmeye calisarak beynimi yeniden kablolamaya calisiyorum, umut hissediyorum, benim icin hala hicbir sey mukemmel degil hala tamamen %100 duzelmedim, ama boyle olmak zorunda da degil zaten hicbir sey boyle degil,

hayat cogu kisi icin etrafimizdaki seyleri umutla cabalayarak kendi dusuncemizdeki mukemmel kalibina uygun hale getirmeye calisirken harcadigmz zamanda tecrube ettiklerimiz sayesinde ogrendiklerimiz ile hissettiklerimizden ibaret degil mi.kimse mukemmel olmak zorunda degil ve zaten kimse mukemmel degil bu dunyada ogrendigm bir sey varsa onemli olan kimsenin kalbni kirmamak bedduasni almamak en kotu olaylarda bile tecrubeyi dersi alip kotu hissettiren anlari unutmak cunku hicbir kotu kimse, hicbir kotu ani, hicbir aci surekli dusunulerek ust uste yasanmayi hak etmiyor, insanin kendi kendine yaptigi bu iskenceyi kimse kimseye yapamiyor.umarim herkes iyidir, iyi degilse de iyilesiyordur, umarim burasi hic kapanmaz buradaki yazilarmi komple tarihleriyle alip bir cesit ani defteri yapmak istiyorum, ilk yazdigm yazilari, ilk hissettiklerimi, her seyi hatirliyorum bu nostaji hissi, gecmisi hatirlama hissi, huzun hissi bence herkesin zaman zaman buna; kendni hatirlamasi, kendnin farkina varabilmesi, degistigni, buyudugunu, zamani, yasadiklarini anlayabilmesi icin ihtiyaci var

sanatçı ile eski akşam konserleri olsa kimler katılır?

bu sitenin prime günlerinde harçlık alan dostlarım artık bizler harçlık verir olduk mu ? hepinize iyi bayramlar dilerim hala çitiriz üzülmeyin...

old but gold bir uye olarak ben de soyle bir iki kelam edeyim sahuru beklerken. İlk hesabimi acali 10 bu hesabimi acali 8 sene olmuş en son 7 ay once bu yasta aska inanmadigima karar vermisim, düşün ki o bunu okuyor sozluk girdimi yazali 3 sene olmus 4e yakin da olabilir onu anlayamiyoruz ama bana cok cok daha eskiden yazmisim gibi geliyor, 20 li yaslarimin hem en mutlu hem en mutsuz gunlerini yasarken hayatimda bu site vardi, su anda en yakin arkadaşlarimdan biri bu siteden tanistigim biri, en son bu siteden tanistigim biriyle hem en guzel hem de en sıkıntılı flortlerimden birini yasamistim, depresyona girer girer buralara yazilar yazardim, bazilarinizin sevgililiklerine ayriliklarina evliliklerine cocuk sahibi olmalarina şahit oldum, daha aklima gelen gelmeyen bir sürü sey var gercekten cok degisik ve guzel bir tecrube oldu bu site bana, birine anlatsaniz anlayabilecegi degil sadece sizin benim burada yasadiklarimizla birinci elden tecrubelerimizle anlasilabilecek bir durum, keske hep oyle cocuk kalsaydim ama simdiki aklimi da yanimda goturebilsem iyi olurdu

merhaba, ben mona… 18 yaşımda hayatın bana borcu olduğunu sanıyordum, 28 yaşımda hayatın aslında bir öğretmen olduğunu biliyorum.

28 yaşına girdim. yılların bu kadar hızlı geçmesi beni her geçen gün şaşırtıyor. daha dün okul servisini beklerken nil karaibrahimgil "yaş 18" dinliyordum.

kalmadı.