beni 11 yıl önceye at , vallahi bak herseyi cok guzel yapıp geleceğim.

bir dakikayı bile geri alamıyoruz.keşke bir dakika önceye gidebilsem dediğim an.çok kötü hissettirdi.çok ağrıma gitti, hemde çok.ağlamamak için kasıyorum.sözcükler dilimden döküldüğü an tutamayacağımı da biliyorum.kendimi tutmaktan, kasmaktan yüzüm acıyor.ama tutmam lazım yeri değil.

seni seviyorum dediğimde seni çok seviyorum derdi. çok geldi herhalde. çoklara gitti. zamanla beni sevip sevmediğini daha çok sorgular oldum.İnsan ilişki bittikten sonra kendine çok soru soruyor.ayrılığın ilk zamanlarında neden ayrıldığınızı,devamında neden barışmadığınızı aradan geçen zamandan sonra da acaba hiç sevdi mi diye sorguluyorsunuz.sevseydi 2ayda nefret edecek kadar unutmazdı.sevseydi en basında bırakıp gitmezdi zaten bence.zaten sevdiği biri olduğuna göre düpedüz kandırılmışım.neye yanacağım konusunda kararsız kalıyorum. az önce hayatında bir şeylerin kötü gittiği hakkında bir kaç cümlesini gördüm. nasıl üzüldüm. kendimden çok onu düşünmeye devam ediyorum. hiç vazgeçmiyorum. bir kızdım tabi neden üzülüyorsun diye dedim ki “ben mutlu olamıyorum.yok, yani olmadı. ne yaptıysam olmadı. İpin ucunu bulamadım. bari o mutlu olsaydı.olsun yani ” ne denediysem olmadı çünkü biz boka battıkça battık. bu onun mutlu olmasını istememe engel olmuyor. benimle ya da değil. beni imana getiren kirpikler sadece mutluluktan kırpışsın istiyorum. kokusunu sevdiğim aklıma gelişi bile darma duman etti beni.elimden hiçbir şey gelmiyor. İnsan hiçbir şey yapmadan durabilir mi? durabiliyormuş. hiçbir şey yapmıyorum aramıyorum sormuyorum. yazı yazmayı bile azalttım bu aralar içimden seviyorum. her sabah beraber geçtiğimiz parkın önünden geçerken seviyorum. mutsuz muyum? çok. toparlanamıyorum resmen. düzelemiyorum.etrafımdakiler soruyor ne ara sevdin sen bu çocuğu bu kadar diye.bilmiyorum diyorum. yağmur yağıyordu en son,sahilde yürüyordum elinde semsiyesiyle çıkageldi birden.sonra şapsap sapsal guldu ben yine kıyamadım iste kıyamadım o sapsal yuze kıyamadım o yesil gozlere kıyamadım o öpmeye doyamadığım gazmzelerine kıyamadım iste.keşke bilseydim böyle olacağımı belki karşı koyardım. muhtemelen kaçardım. unutmak daha kolay olurdu. hiçbir söz vermen hiç güvenmeden önceye dönemiyor muyuz? lütfen denesek bi? İmkânsızı istemekte üstüme yok yine. her neyse konu dağılmadan yatayım ben. İyi geceler. ha bu arada eğer okursan hala gözlerin doğuyor gecelerime.

İnsanlara kin besleyen biri değilim kim olursa olsun hep kendimi kontrol etmesini bildim.hiç bir zaman önyargılı olmadım.zor da olsa şans verdim hayatıma dahil olmak isteyen insanlara.daha önce de hüsrana uğratanlar oldu ama hiç biri böylesi yaralamadı beni.ağlama isteğim var ama artık takatim kalmadı.her gün sahilde kendime iyi olacağıma dair nasihatler vermeye çalışmak için daha ne kadar dayanabilirim bilmiyorum.bu apaçık ihanet bu apaçık sadakatsizlik...ben her söylediği doğru her anlattığı gerçek diye düşünürken hepsi yalanmış...üstelik bana söylediği güzel cümlelerin bile mazisi varmış.başka biri işitmiş önce onları.oysaki ne özel gelmişti.çünkü bir tek bana olduklarını söylemişti.şimdi bakıyorum da acaba ben mi görmek istemedim her şey ortadaymış.ben bizzat şahit oldum belki de ama fark etmedim o zaman şartlarında.bir süre önceye kadar başka olan düşüncelerim şimdi bambaşka.şimdi hüsrana ve hayal kırıklığına uğramış haldeyim.benim için fazla değerli olan bu hisler aslında ne kadar saçmaymış ona göre ve belki de...ben kendi bedenime sığamıyorum sanki.evet dört bir yanım açık karşımda deniz en son gördüğüm yerdeyim şu an.ama ben yine de kalbim sıkışmış halde sadece oturuyorum.başka ne yapabilirim ki zaten değil mi? her zaman inşallah bunu yaşamam diye dua ettim.ama bu tastamam sadakatsizlik.sinirli bir yanım var ama bu kendime.en başta karar kıldığım şeyde devamı gelmeliydi onun.şimdi yapacağım şey tek bir hatıra bile kalmaması.yalan olan hatıralar...kendime temiz bir sayfa açmam gerek.mesela bazı şarkıları dinlemeyeceğim artık.ve aklımı kalbimi arındıracağım tüm kötü şeylerden.oyle olsun ki tek bir his düşünce bile kalmasın ki unutayım.oyle de olacak.benim içim rahat artık bazı şeyleri öğrendikten sonra.kendimde aradığım kusurlar yerini gönlü kör birinin yapmış olduğu şeyler olarak duruyor.geçecek.kolay olacak sanma dersiniz belki evet kolay olmaz ama en sonunda ben de iç huzuru bulacağım.böylesi kıymet vermeyen birini kalbimde aklımda tutmanın hiç bir anlamı yok.bundan sonra doğru kararlar almak için biraz daha dikkat edeceğim.biraz daha...İnşallah siz de bu doğru kararları alırsınız yaşantınızda.hoşçakalın.

ulan heryerde sevgililer görüyorum inşallah hiç ayrılmazlar..ama herşey bitiyor dostlar..benimde sevdigim kız vardı bundan 15 gün önceye kadar gözlerime bakıp herşeyimsin diyordu senin için olurum diyordu ama gitti..ben çok sıkmışım bunaltmisim ailesi de istemiyordu bitti..buradan giderken sonuna kadar mücadele edicem diyordu gittiği günün akşamı bitsin dedi.buraya geldi yalvardım ağladım ne dediysem olmadı.allah biliyor ya 15 gündür her gece ağlıyorum ...arkadaşlar sevin hayatın tadını çıkarın birbirinize saygınız olsun benim dustugim hataya düşmeyin..ve unutmayın ki birgün o da gidebilir..

yığınla insan tanıdım be abi.yığınla hem de. iyisini de tanıdım kötüsünü de.bazen kırılıyoruz be abi.hayatın bize getirdiklerinden mi kırılıyoruz yoksa istediğimizi alamamaktan mı bilmiyorum.
4 hafta önceye bakıyorum be abi.yorulmuşum biraz, içimdeki o yüzüğün hevesi kaçmış. hazırladığım o güzel yazıyı da iyiki vermemişim diyorum abi.İyi ki vermemişim.daha çok kırılırdım çünkü.kendime kırılırdım en çok da.bizim rıfkı olsa o bile kırılırdı abi.ne güzel sevmişsin derdi.sen böyle bi adam değildin diye de eklerdi.kırgınım be rıfkı, kaç yayın atlattık seninle.heyecandan konuşamadığım da oldu sana.sayende yürüdüğüm onlarca güzel bedende.bugüne kadar öyleydi rıfkı.vücutları severdik biz, yüzlere bakardık. ruhla hiç ilgilenmezdik.ne oldu bize be rıfkı.ah ah berk gelse de konuşsak bi üçümüz.ya da biz konuşsak sen dinlesen.biz iyi adamlardık rıfkı, kimin ahını aldık da bu kadar canımızı yaktılar.haketmedik be rıfkı.
kocaman bi olsun dedim şimdi.anılarımı tazeledim. senin de hiç seni sevdiğini söyleyip arkandan bıçaklayan biri oldu mu rıfkı.tabi ya olmaz. mikrofonsun sen.ama bizdeki yerin büyük rıfkı.biz en güzel duygularımızı sana anlattık.en çok da sigarayı senle içtik.aman yanlış olmasın güzel de içtik ha.dibine vurduk.

canımız yanıyor be rıfkı.kalk gel be, geçmişe götür bizi.hakkı teyze çıksın desin aman yayında bunları bunları yapmayın.tamam diyelim jessieyle sonra biraz gülüp yanına gelelim.beni geçmişe götür be rıfkı.babam olsun mesela.akıl versin, aşk bu canını yakacak ama büyüyeceksin desin. demiyor ki rıfkı o burada değil, bir annem var benim biliyorsun.başka da kimsem yok rıfkı.anneme de anlatamıyorum ki derdimi, niye üzülsün benimle.ne diyeyim ki hem evine alıp koynunda uyuttuğun kız beni aldattı mı diyeyim.hem de defalarca mı diyeyim.ben kötüyüm diye zorla geldi ve işi bitince gitti mi diyeyim.yapamamki rıfkı.ya ona da bişey olursa ? kimsem kalmaz bu sefer.bi sigaram kalır belki.ama ben annemsiz yapamam rıfkı.

eksik olma rıfkı bu gece sabahlara kadar beraberiz.güzelde andım seni ha, zaman zaman babalık yaptın bana.öğreneceksin dedin bu işleri.keşke böyle olmasaydı be rıfkı.keşke anılarıma mutluluk ile baksaydım da bu kadar canım yanmasaydı.

eyvallahın var rıfkı. eyvallahın var.

kokuların beynimize kodladığı hatıralar vardır tipitip sakızın beni 25 sene önceye goturmesi gibi saygılar

kaderin gözünden düştüm, dünyaya sıgamıyorum. hayat git diyor bana. nereye? diyorum... uzaylılar var bence. düşünsenize eğer teknoloji olmasaydı biz deniz altına inemeseydik yada ağ atamasaydık, olta denen şey olmasaydı falan.. ne diyecektik? İnsan suyun altında yaşayamadığına göre deniz altında hayat yok diyecektik. İşte uzaya çıkamadığımız için ve orada nefes alamadığımız için başka gezegenlerde yaşam yok diyoruz. İnsan dediğimiz varlık nefes alamazsa kimse alamıyor çünkü... ve orada yaşam yok deyip noktayı koyuyoruz. asıl yaşam orada belki de. bu bizimki yaşamak mı? benim ki değil. bence uzayda hayat var. gerçek bir hayat orada nefes alıyorlar bence. ben dünya denen düzensizlikte alamıyorum. 3 yıl önceye kadar koca dünya benim gibiydi. kendimi bu dünyanın prensesi gibi hissediyordum. kendimi bana böyle hissettiren ailemdi. sonra işte yeter dedi bana gökyüzü. oksijen bitti, nefesin bitti, yıldızlar söndü dünya ce eee dedi. ben kaderin gözünden dünya benim gözümden gülümsemem yüzümden düştü. uyumak istiyorum bir daha uyanmamak. ama ölmek değil bu. çünkü biliyorum azrailin gözünden de düştüm. bu arada üzgünüm armstrong ama aya çıktığın falan da yok...

deniz adında bi sevgilim vardı yaklaşık 2 hafta önceye kadar anneme ben denize gidiyom der sevgilimle buluşurdum. şimdi ben yalan söylemiş sayılır mıyım hocam?