saat 12'yi geçince bana resim yapma perileri geliyor. masa lambamın altında bazen saatlerce resim yapıyorum. İnanır mısınız, en derin konuları, içinden çıkamadığım her şeyi bu anlarda yakalayıp çözüyorum. yine öyle bir gün bu geceydi. aklıma bir an öyle şeyler geldi ki kendimi ne kadar hafife aldığımı, yargıladığımı fark ettim. yeni şeyler deneyip üstüne gittim ve en azından denedim. bahane uydurmadım, başarısız olmayı göze aldım. basketbola başlama cesareti gösterdim, uzun yıllardır içindeyim ve beni en çok mutlu eden şeylerin başında. daha birçok spor dalına, farklı el sanatlarına yöneldim. baktım ki aslında kendime bir şeyler katmak için hiç durmamışım. yapamadıklarına değil de yaptıklarına odaklanmak gerekiyor.neyi yapamadım değil, neleri başardım? kendimize çok yükleniyoruz. kendimize bu kadar yüklenmeyelim ne olur. bir söz var instagram'da sürekli dönen: "sen de bu hayatı ilk defa yaşıyorsun, kendine bu kadar yüklenme."

sanki bir boşluktayım kendimi ne kadar yalnız hissediyorum kelimeler yetmiyor okadar yani 😔😔

böyle özel günlerde kendime bir şeyler almaya bayılıyorum. sevgililer gününde de kendimi ne zamandır almayı planladığım yağlı boya setini alarak ödüllendirdim (tebrikler sevgilin yok!(?)) neyse ki hiçbir sosyal mecrada yokum da, selfie çekmek için bir ilişkiye başlayan ' sevgi ' pıtırcıklarıyla elf gözlerimi kanatmadım bugün.

bu da günün anlam ve önemini anlatan bir parça




" lovers are strangers
there's nothing to discuss"