saat 12'yi geçince bana resim yapma perileri geliyor. masa lambamın altında bazen saatlerce resim yapıyorum. İnanır mısınız, en derin konuları, içinden çıkamadığım her şeyi bu anlarda yakalayıp çözüyorum. yine öyle bir gün bu geceydi. aklıma bir an öyle şeyler geldi ki kendimi ne kadar hafife aldığımı, yargıladığımı fark ettim. yeni şeyler deneyip üstüne gittim ve en azından denedim. bahane uydurmadım, başarısız olmayı göze aldım. basketbola başlama cesareti gösterdim, uzun yıllardır içindeyim ve beni en çok mutlu eden şeylerin başında. daha birçok spor dalına, farklı el sanatlarına yöneldim. baktım ki aslında kendime bir şeyler katmak için hiç durmamışım. yapamadıklarına değil de yaptıklarına odaklanmak gerekiyor.neyi yapamadım değil, neleri başardım? kendimize çok yükleniyoruz. kendimize bu kadar yüklenmeyelim ne olur. bir söz var instagram'da sürekli dönen: "sen de bu hayatı ilk defa yaşıyorsun, kendine bu kadar yüklenme."

of omüdedikodu of , askerlik bitti çalışma hayatı derken baksana kaç yıl geçmiş. ama aynı zamanda sitede geliştirdi kendini baksana :) 2012 yılında kampüse ilk geldim, karadeniz erkek yurduna kayıt yaptırdım. neyse işlemler bitti, sigaramı yaktım bekliyorum otobüs gelmesini, ben nereden bileyim ring'in bedava olduğunu :)) ya dedim bu ne rezillik millet para veriyor birde balık istifi gibi doluşuyor içeri :) öyle böyle derken yavaş yavaş bende alıştım, önce yer bulmaya, sonra tutunmaya, sonra yer bulmaya.. ama en güzelleri omünün girişinden yukarı doğru çıkarken deniz manzarası, birde karadeniz yurdundan arkadaşlarla ve aynı zamanda bizden yaşça büyük abilerimizle ettiğimiz muhabbetler. abi dediğim onlar değil adam o zamanlarda 32 yaşında biz 18 19 tıfılız ne diyeyim şimdi dimi :) tabi yurtta kalıyorsun ama özünde yurdu yurt yapan kendi arkadaşların, daha sonra baktım herkes gitti ben kaldım, kız (sosyal) arkadaşım ile eve çıktım. orası tam ayrı bir macera :) terasta kalıyorduk alabildiğine kişi alıyordu zaten.. her anıyla her dakikası ve her günü ile omü olsun samsun olsun paha biçilemez. çalışmaktan kafamı kaldırıp bunları yazmam bile beni çok motive etti, sizleri de mutlu etti ise ne mutlu bana:) birkaç resim bırakmak isterim. hepinize iyi günler:) resimler simit parkın orası dışı branda ile kapanmadan önce, diğeride yaz okulu parası çıkarmak için yaptığımız iş, ve tabiki kaldığımız çatı katı :d, son olarak klima ile sıcaklığı kırmanın bize faturası :(

hakkımı aramak beni çok geriyor. hakkım zaten amk neden aramam, savunmam gerekiyor?

sümeyye boyacı kadınlarda 44.74'lük derecesiyle gümüş madalyanın sahibi ve ikinci , aynı yarışta sevilay öztürk 50.54'lük derecesiyle 8'incilik elde etti. beytullah eroğlu 50 metre sırtüstünde 39.84'lük derecesiyle yarışı 6'ncı sırada noktaladı.
bakın bu insanlar doğuştan kolları olmayan, insanların tarafından hiç birşey yapamayacaklarını düşünülen insanlar. ama onlar dünya şampiyonu ve gururumuz gencecik çocuklar. sümeyye boyacı 'nın resimde ki başarıları sergileri de beni çok etkilemişti. onlar gerçekten başarmak isteyince hiç birşeyin engel olamayacağını bize gösteren insanlar. gerçekten başarmak isteyince oluyor. kabul etmek gerekir ki biz tembel insanlarız. başarmak için çok çalışmak ve azim etmek gerekiyor. onlar başardılar. böyle başarıları görmek gururlandırıyor. çok ünlü şarkıcılar ile tanışmak değil , böyle başarılar elde etmiş insanlarla tanışmak isterdim. İnşallah nicelerini görürüz. ve bizde başaran insanlar arasında olabiliriz.

bazı babası belirsiz kişiler tarafından yapılan bu dergi beni çok üzüyor. bir kere çizerleri oksijen israfı yapıyor artı bu dergi kağıda basılıyorsa bir kağıtla yapılabilecek en kötü israf yöntemi, basılmıyorsa da kin ve nefretten başka bize sunduğu olmadığı ve elektrik israfı olduğu için yine doğaya zararlı. neresinden baksak zarar :/

bu şarkının dinlenmesinin bu kadar az olması beni çok üzüyor :/ bence ülke tarihindeki en underrated şarkılardan biri,hak ettiği değeri hiç göremedi . bu şarkı çıktığında global müzik listelerinde linkin park,rihanna gibi devlerle yarışıyordu hey gidi.. genel olarak manga başarılı bir grup zaten. 2010 yılında katıldıkları eurovision u da kazanmaları lazımdı "we could be the same" cidden çok iyi şarkıydı ama şansımıza o sene almanyadan lena kızımız çıkıp yarışmanın tozunu attırmıştı. ama gel gör ki ferman'ı geçen sene yumurcak tv de çocuk programı sunarken görmüştüm. şu klip ve çocuk programı sunmak nasıl uç noktalardır be ferman reis

kişinin hayattan neler öğrendiği ve hayata neler kattığı önemlidir. su kısacık ömrümüzde kırmadan ve özellikle kırılmadan hayatı sürdürmek önemlidir. omü kampüste her daim kendi yasitlarimizla bir ve beraberiz.ki bu bazen bizi aldatabilir hayatın her daim bu dinclikte ve bu güzellikte geçeceği sarhoslugunu veriyor bize. yani en azından bana veriyor ☺😊
bende bu sarhosluktan kurtulmak için kampüste bulunan tip fakültesinde yatmakta olan hastaları ziyaret eder ve sadece onları izlerim. orada ne tür hastalıkta insanlar var ve hastanın yakınlarınin nasıl hayata tutunduklari ve hayatı nasıl anladıklari ve anlamladiklari beni çok etkiliyor. ki bu beni önemli derece etkiliyor arkadsalr. ne dersiniz arada ziyaret etsek. biraz daha hayatımızın anlamını anlarız mi☺😊

14 şubatta sevgilimin aldığı yaklaşık 150 liralık bir saat beni çok üzmüştü benim için bir sayfanın arasından kuruttuğu bir gülü verseydi çok daha mutlu olurdum insanlar için çok pahalı şeyle değilde çok sevdiği küçük şeylerle mutlu etmeye çalışın inanın ki her açıdan (!) çok daha karlı çıkarsınız

beni çok güzel anlatmış